برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۲۷

مهر آن مه بس که در جانش نشستچشم مهر از هر که غیر او به بست گر میسّر گشتیش بی هیچ شککردیش جا در بصر چون مردمک بعد چندی چون ز شیرش باز کردنوع دیگر کار و بار آغاز کرد وقت خفتن راست کردی بسترشسوختی چون شمع بالای سرش ۴۶۵بامداد از خواب چون برخاستیهمچو زرّین لعبتش آراستی سرمه کردی نرگس شهلای اوچست بستی جامه بر بالای او کج نهادی بر سرش زرّین کلاوز برش آویختی زلف سیاه با مرصّع بندهای لعل و زربر میان نازکش بستی کمر کرد این سان خدمتش بیگاه و گهتا شدش سال جوانی چارده ۴۷۰چارده بودش بخوبی ماه روسال او شد چارده چون ماه او پایهٔ حسنش بسی بالا گرفتدر همه دلها هوایش جا گرفت شد یکی صد حسن او وآن صد هزارصد هزاران دل ز عشقش بیقرار با قد چون نیزه بود آن دل پسندآفتابی گشته یک نیزه بلند نیزه واری قدّ او چون سر کشیدبر دل هر کس ازو زخمی رسید ۴۷۵زآن بلندی هر کجا افگند تابسوخت جان عالمی زآن آفتاب جبهه‌اش بدر و از آن نیمی نهانبا هلال منخسف کرده قران بینی‌اش زیر هلال منخسفدر میان ماه کافوری الف چشم مستش آهوی مردم شکارجلوه گاهش در میان لاله‌زار ملک خوبی را برخها شاه بودشوکت شاهی باو همراه بود ۴۸۰خاتم شاهیش لعل آتشینگنج درّ و گوهرش زیر نگین تازه سیبش میوهٔ باغ بهشتآفرین بر دست آن کین میوه کشت چشمه سار لطف سیب غبغبشتشنگان را آمده جان بر لبش