برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۱۸

(اشارت بآنچه حق سبحانه و تعالی در شان پادشاهان)

(عجم به داؤد علیه‌السلام وحی کرده است)

گفت با داؤد پیغمبر خدایکامت خود را بگو ای نیک رای کز عجم چون پادشاهان آورندنام ایشان جز به نیکی کم برند گر چه بود آتش پرستی دین شانبود عدل و راستی آئین شان ۲۹۵قرنها ز ایشان جهان معمور بودظلمت ظلم از رعایا دور بود بندگان فارغ ز غم فرسودگیداشتند از عدلشان آسودگی

(ظاهر شدن آرزوی فرزند از شاه کامیاب)

(و سخن راندن حکیم در آن باب)

چون به تدبیر حکیم نامداریافت گیتی بر شه یونان قرار سر بسر گیتی مسخر ساختشثانی اثنین سکندر ساختش یک نگین‌دار از همه روی زمینخارجش نگذاشت از زیر نگین ۳۰۰شه شبی در حال خویش اندیشه کردشیوهٔ نعمت شناسی پیشه کرد خلعت اقبال بر خود چست یافتهر چه از اسباب دولت جست یافت غیر فرزندی که در عز و شرفاز پس رفتن بود او را خلف در ضمیر شه چو این اندیشه خاستگفت با دانای حکمت پیشه راست گفت ای دستور شاهی پیشه‌اتآفرین بادا برین اندیشه‌ات ۳۰۵هیچ نعمت بهتر از فرزند نیستجز بجان فرزند را پیوند نیست حاصل از فرزند گردد کام مردزنده از فرزند ماند نام مرد چشم تو چون زندهٔ روشن باوستخاک تو چون مردهٔ گلشن باوست دستت او گیرد اگر افتی ز پایپایت او باشد اگر مانی بجای