برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۱۵

(حکایت آن می‎ پرست که بمراتب کمال پیوست. از وی سبب آن پرسیدند،)

(گفت این از برکت آن یافتم که هرگز جام می بر لب نیاوردم که)

(برعزیمت آن بوده باشم که بجام دیگر آلوده گردم)

می‎ پرستی رو براه توبه کردوز گنه جا در پناه توبه کرد یافت از توبه مقامات بلندو آمدش صید ولایت در کمند کرد صاحب دیدهٔ از وی سؤالکای نهاده پا بسرحدّ کمال ۲۴۰سالها در کار می بشتافتیاین کرامت از چه خصلت یافتی گفت هر گاهی که جام می بلبمی نهادم بهر شادی و طرب کم گذاشتی در ضمیر من که بازدست خود آرم بجام می فراز غیر ازین معنی نگشتی در دلمکز نشاط می دل خود بگسلم یمن این نیّت مرا توفیق دادصد در دولت بروی من کشاد

(اشارت بخوابی که ناظم در اثنای نظم این دیباچه دید)

(و به تعبیر آن چنانچه خود کرده آرمید)

۲۴۵چون رسیدم شب بدینجا زین خطابدر میان فکرتم بربود خواب خویش را دیدم براهی بس درازپاک و روشن چون ضمیر اهل راز نه ز بادش گرد را انگیزشینی بخاکش آب را آمیزشی بود القصه رهی بی گرد و گلمن در آن ره گام زن آسوده دل ناگه آواز سپاهی پر خروشاز قفا آمد در آن راهم بگوش ۲۵۰بانگ چاؤشان دلم از جان ببردهوشم از سر قوّتم از پا ببرد چاره میجستم پی‎ء دفع گزندآمد اندر چشم ایوان بلند چون شتابان سوی آن بردم پناهتا شوم ایمن ز آسیب سپاه