برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۱۰

۱۵۰هم قواطع از بریدن کُند گشتهم طواحن زآرد کردن در گذشت خوردنم می‌باید اکنون طفل ساننان خائیده بدندان کسان قامتم شد کوژ و ماندم سر به پیشگشته‌ام مایل بسوی اصل خویش مادرم خاکست و من طفل رضیعمیل مادر نیست از طفلان بدیع زود باشد کارمیده زاضطرابدر کنار مادر افتم مست خواب ۱۵۵از دو چشم من نیاید هیچ کاراز فرنگی شیشه ناگشته چهار درد پا تا گشت همزانوی منشد پس زانو نشستن خوی من پای من در خاستن باشد زبونتا نگردد ساعدم تن را ستون این خللها مقتضای پیریستوای آن کو مبتلای پیریست هر خلل کز پیری افتد در مزاجنیست مقدور طبیب آن را علاج

(حکایت آن پیر هشتاد ساله که پیش طبیب رسید و از وی)

(علاج ضعف خود پرسید و جواب دادن طبیب که علاج)

(تو آنست که جوان شوی و از هشتاد چهل واپس روی)

۱۶۰کرد پیری عمر وی هشتاد سالاز طبیبی حال ضعف خود سؤال گفت دندانم ز خوردن گشت سستناید از وی شغل خائیدن درست چون نگردد لقمه نرمم در دهانهضم آن بر معده می‌آید گران هضم در معده چو باشد ناتمامقوت اعضا چه سان بخشد طعام منّتی باشد ز تو بر جان منگر بری این سستی از دندان من ۱۶۵گفت با آن پیر دانشور حکیمکای دلت از محنت پیری دو نیم چارهٔ ضعفت پس از هشتاد سالجز جوانی نیست و آن باشد محال رستهٔ دندان تو گردد قویگر ازین هشتاد چل واپس روی