برگه:Parcham-kasravi-01-01.pdf/۱۳

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
این برگ نمونه‌خوانی شده ولی هنوز هم‌سنجی نشده‌است.
—۱۰—

سال ۱۳۲۲

سال کهن ۱۳۲۱ بپایان رسیده سال نو ۱۳۲۲ آغاز یافت. چه سالی را در پشت سر گزارده ایم و چه سالی را در پیش میداریم؟..

اگر بجهان نگریم، یکسال بیمناکی را گذرانیده ایم و یکسال بیمناکتری را آغاز می‌کنیم. در اینسال جنگ دولتها سخت تر خواهد گردید، و خدا میداند که سال آینده اینهنگام چه خواهد بود.

اگر بایران و مردمش نگریم، چه گذشته و چه آینده، جز نومیدی پدیدار نیست. این توده سررشته را گم کرده و صد دردش بهم آمیخته. آن ملایان، آن روزنامه نویسان، آن بازرگانان، اینمردم انبوه... با کدام یکی دل شاد توان کرد؟!... بکدام یکی امیدی توان بست؟!... ما دربارۀ این کشور بارها گفته‌ایم و بار دیگر میگوییم، «یکمردمی تا خود نیک نباشند از جهان نیکی نخواهند دید».

اما ما و یارانمان، سال گذشته برای ما سال تکان می بود و در اینسال بیاری خدا گامهایی در راه فیروزی خواهیم برداشت. ما راهمان همان خواهد بود که بوده، با گمراهیهای گوناگون خواهیم کوشید، بایراکندگیهای واژه ناخوانا توده نبرد خواهیم کرد.

در اینهنگام مردم بیکدیگر «خجسته باد» میگویند. ولی من چنین پیامی بیاران نمیفرستم. خجستگی سال و زمان با سخن نتواند بود. با آرزو نتواند بود. اینمردم تاچنینند روی خجستگی نخواهند دید. بجای این پیام باید بکوشیم و باین آلودگیها چاره کنیم. من بجای آن، بیاران بویژه به جوانان پیام فرستاده می‌گویم:

بکوشید ای نیکمردان، بکوشید و نومیدی بخود راه ندهید. بکوشید و بدانید که فیروزی با ماست. بکوشید ایجوانان و جربزه و نیروی جوانی خود را در این را خدایی بکار برید. بکوشید و با کوششهای خود سالها را بکشور و توده خود - بلکه بسراسر جهان - خجسته گردانید.

بدانید ای نیکمردان و ایجوانان، این یکراه ورجاند خداییست که ما