برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۴۱۳

---

رباعیات خیام

۴۰۳

 

---

۵۹۰ – ۳۱۶ حج

	هرچند ز دست دهر غمکش باشی			وز جور و جفای چرخ ناخوش باشی؛
	زنهار.. ز دست ناکسان آب زلال			بر لب مچکان؛ گرچه در آتش باشی!..

۵۹۱ – ۲۰۵ حج – ۱۳۸ کم – ۳۲۸ رز

	هنگام صبوح؛ ای صنم[۱] فرّخ پی،			برساز ترانه‌ای و پیش آور می؛
	کافکند[۲] بخاک صد هزاران جم و کی			این آمدن تیر مه و رفتن دی.

۵۹۲ – ۲۴۶ کم – ۳۲۹ رز

	یارب، بگشای بر من از رزق دری،			بی منّت مخلوق[۳] رسان ماحضری،
	از باده چنان مست نگهدار مرا؛			کز بیخبری نباشدم درد سری.

---

1. کم – ای پسر.
2. کم – بردست.
3. کم – این خسان.