برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۴۰۶

---

۳۹۶

خیام

 

---

۵۴۰ – ۳۲۶ حج – ۲۲۴ کم – ۲۹۸ رز

	با من[۱] تو هر آنچه گوئی از دین[۲] گوئی،			پیوسته مرا ملحد و بیدین گوئی،
	من خود مقرم بدانچه هستم[۳]؛			لیکن انصاف بده ترا رسد کاین[۴] گوئی؟!.

۵۴۱ – ۱۴۸ بو

	بر رهگذرم هزار جا دام نهی،			گوئی که «بگیرمت اگر گام نهی»
	یک ذرّه ز حکم تو جهان خالی نیست؛			حکمم تو کنیّ و عاصیم نام نهی؟!.

۵۴۲ – ۹۴ کم – ۲۹۹ رز – ۶ مو – ۱۴۶ بو

	بر سنک زدم دوش سبوی کاشی–			سرمست بدم که کردم[۵] این اوباشی–
	با من بزبان حال میگفت سبو[۶]:			«من چون تو بدم تو نیز چون من باشی!»

۵۴۳ – ۱۳ نز

	بر شاخ امید اگر بری یافتمی؛			هم رشتهٔ خویش را سری یافتمی.
	تا چند؟.. ز تنگنای زندان وجود			ایکاش سوی عدم دری یافتمی!...

۵۴۴ – ۲۹ کم – ۳۰۰ نز

	بر کوزه گری پریر کردم گذری؛			از خاک همی نمود هردم هنری.
	من دیدم، اگر ندید هر بی‌بصری،			خاک پدرم[۷] در کف هر کوزه گری.

۵۴۵ – ۲۹۱ حج

	برگیر ز خود حساب؛ اگر باخبری،			کاول تو چه آوردی و آخر چه بری؟
	گوئی «نخورم باده که میباید مرد»			میباید مرد؛ اگر خوری ور نخوری!

۵۴۶ – ۱۴ حج – ۳۰۱ رز

	پیری دیدم بخانهٔ خمّاری،			گفتم «نکنی ز رفتگان اخباری؟»
	گفتا «می خور که همچو ما بسیاری			رفتند و یکی[۸] باز نیامد باری»

---

1. رز – ما.
2. کم و رز – کین.
3. رز – من خود مقرم بدانچه گوئی.
4. کم – این.
5. مو – چو کردم.
6. کم – سبوی.
7. کم – پدران.
8. رز – خبر.