برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۴۰۰

---

۳۹۰

خیام

 

---

۴۹۸ – ۲۳۲ حج

	گر اسب براقست و اگر فیروزه؛			مغرور مشو بدولت ده روزه.
	از قهر فلک هیچکسی جان نبرد؛			امروز سبو شکست و فردا کوزه.

۴۹۹ – ۶۰ حج – ۲۷۹ رز

	مشنو سخن دهر هم آواز شده،			می‌خواه و حریف خوش[۱] دمساز شده؛
	کان کز کس مادر آمد امروز برون،			فردا بینی بکون زن باز شده.

۵۰۰ – ۲۸۰ رز

	من ترک همه گیرم و ترک می نه،			وز جمله گریز باشدم از وی نه،
	آیا بود آنکه من مسلمان گردم؛			پس ترک می مغانه گیرم؟ هی.. نه...

۵۰۱ – ۲۸۱ حج – ۲۳۵ کم – ۲۸۱ رز

	نقشیست که بر وجود من بیختهٔ[۲]،			صد بوالعجبی ز من[۳] برانگیختهٔ،
	من زان به ازین نمیتوانم بودن			کز بوته مرا چنین فرو[۴] ریختهٔ.

۵۰۲ – ۹ حج – ۲۳۶ کم – ۲۸۲ رز – ۱۴ نز – ۱۳۹ بو

	یک جرعه می کهنه ز ملک[۵] نو به،			وز[۶] هرچه نه می طریق بیرون شو به[۷]،
	جامیش به از ملک[۸] فریدون صد بار،			خشت سر خم ز تاج کیخسرو به.

۵۰۳ – ۲۵۷ رز

	آن قصر که بر چرخ همیزد پهلو،			بر درگه او شهان نهادندی رو،
	دیدم بسر کنگره‌اش فاخته‌ای			بنشسته همیگفت که «کو کو کو کو؟!»

۵۰۴ – ۲۵۸ رز

	آنم که پدید گشتم از قدرت تو،			پرورده شدم بناز در نعمت تو،
	صد سال بامتحان گذر خواهم کرد؛			تا جرم منست بیش یا رحمت تو؟

---

1. رز – و می.
2. کم و رز – ما ریختهٔ.
3. کم و رز – ما.
4. کم – بدین صفت.
5. نز – کهن ز ملکی.
6. بو – از.
7. کم و رز – رو به.
8. نز – در دست به از تخت.