برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۸۹

---

رباعیات خیام

۳۷۹

 

---

۴۲۰ – ۲۳۲ کم – ۲۲۹ رز

	گل گفت که «من یوسف مصر چمنم،			یاقوت گرانمایهٔ پر زر دهنم»
	گفتم «چو تویوسفی نشانی بنمای»			گفتا که «بخون غرقه نگر[۱] پیرهنم»

۴۲۱ – ۲۳۰ رز

	گویند مرا که «می پرستم» هستم.			گویند مرا «فاسق و مستم» هستم.
	در ظاهر من نگاه بسیار مکن؛			کاندر باطن چنانکه هستم، هستم.

۴۲۲ – ۱۰۶ کم – ۲۳۱ رز

	ما افسر خان و تاج کی بفروشیم،			دستار قصب ببانگ نی بفروشیم،
	تسبیح که پیک لشکر تزویر است،			ناگاه بیک جرعهٔ[۲] می بفروشیم.

۴۲۳ – ۵ نز

	مائیم که اصل شادی و کان غمیم،			سرمایهٔ دادیم و نهاد ستمیم،
	پستیم و بلندیم و زیادیم و کمیم،			آئینهٔ زنگ خورده و جام جمیم.

۴۲۴ – ۲۰۵ کم – ۲۳۲ رز

	ما خرقهٔ زهد در سر خم کردیم			وز خاک خرابات تیمّم کردیم؛
	باشد که ز خاک میکده[۳] دریابیم			آن عمر که در مدرسه‌ها[۴] گم کردیم.

۴۲۵ – ۲۱۲ حج

	ما کز می بیخودی طربناک شدیم			وز پایهٔ دون بر سر افلاک شدیم؛
	آخر هم از آلایش تن پاک شدیم،			از خاک بر آمدیم و با خاک شدیم.

۴۲۶ – ۲۸۴ حج – ۴۸ کم – ۲۳۳ رز

	مقصود ز جمله[۵] آفرینش مائیم،			در چشم خرد جوهر[۶] بینش مائیم،
	این دایره جهان چو انگشتری است؛			بی هیچ شکی[۷] نقش نگینش مائیم.

---

1. کم – گفتا که ز پس دریده بین.
2. کم – پیاله.
3. رز – درین میکده‌ها.
4. رز – عمری که در آن مدرسه‌ها.
5. کم – ز کل.
6. کم – روان.
7. کم – میدان بیقین.