برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۸۸

---

---

۴۱۳ – ۱۱۱ حج

صبحست؛ دمی بر می گلرنگ زنیموین شیشهٔ نام و ننگ بر سنگ زنیم، دست از امل دراز خود باز کشیم،در زلف دراز و دامن چنگ زنیم.

۴۱۴ – ۱۳۷ کم – ۲۲۴ رز

کو محرم راز؟ تا بگویم یکدمکز گاه نخست خود^[۱] چه بودست آدم؛ محنت‌زده‌ای سرشته‌ای از گل غم،یکچند جهان بگشت و برداشت قدم.

۴۱۵ – ۱۱۹ بو

کنجی و دو قرص از جهان بگزیدموز دولت و حشمتش طمع ببریدم، درویشی را ز جان و دل بخریدم؛در درویشی توانگریها دیدم.

۴۱۶ – ۱۳۲ کم – ۲۲۵ رز

گرد دگری چگونه پرواز کنم؟یا عشق توئی چگونه آغاز کنم؟ یک لحظه سرشک دیده می نگذارد؛تا چشم بروی دگری باز کنم.

۴۱۷ – ۳۰ کم – ۲۲۶ رز

گر من ز می مغانه مستم؛ هستم!ور عاشق و رند و بت پرستم؛ هستم! هر کس بخیال خود^[۲] گمانی دارد؛من خود دانم؛ هر آنچه^[۳] هستم، هستم.

۴۱۸ – ۲۲۷ رز

گر من گنه روی زمین کردستم؛عفو تو امیدست که گیرد دستم. گفتی که «بروز عجز دستت گیرم»عاجزتر ازین مخواه کاکنون هستم.

۴۱۹ – ۸۱ کم – ۲۲۸ رز

گفتم که «دگر بادهٔ گلگون نخورم،می خون رزانست دگر خون نخورم،» پیر خردم گفت «بجدّ میگوئی؟»گفتم که «مزاح میکنم^[۴] چون نخورم؟!»

---

1. رز – کز اول کار خود.
2. رز – هر طایفه‌ای بمن.
3. رز – من زان خودم چنانکه.
4. کم – گفتم که خطاست این سخن.