برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۸۴

---

۳۷۴

خیام

 

---

۳۸۵ – ۵۴ کم – ۲۰۵ رز

	ایزد چو نخواست آنچه من خواسته‌ام؛			کی گردد راست آنچه من خواسته‌ام؟
	گر هست صواب آنچه او[۱] خواسته است؛			پس جمله خطاست آنچه من خواسته‌ام.

۳۸۶ – ۳۴ حج – ۶۷ کم – ۲۰۶ رز

	ای مفتی شهر، از تو[۲] پرکارتریم.			با این همه مستی ز تو هشیارتریم.
	تو خون کسان ریزی[۳] و ما خون رزان؛[۴]			انصاف بده کدام خونخوارتریم؟!.

۳۸۷ – ۱۴۹ حج – ۲۰۷ رز – ۱۰۸ بو

	این چرخ فلک که ما درو حیرانیم،			فانوس خیال ازو مثالی دانیم.
	خورشید چراغ‌دان[۵] و عالم فانوس،			ما چون صوریم کاندرو گردانیم.

۳۸۸ – ۹۰ کم – ۲۰۸ رز

	با بخشش[۶] تو من از گنه نندیشم،			با توشهٔ تو ز رنج ره نندیشم،
	گر رحم[۷] توام سپید رو انگیزد؛			من هیچ[۸] ز نامهٔ سیه نندیشم.

۳۸۹ – ۳۲۱ حج – ۱۵۱ کم – ۲۰۹ رز – ۱۰۹ بو

	با نفس همیشه در نبردم؛ چکنم؟			وز[۹] کردهٔ خویشتن بدردم؛ چکنم؟
	گیرم که ز من در گذرانی بکرم؛			زین شرم که دیدی که چه کردم چکنم؟!.

۳۹۰ – ۷۶ کم

	پاک از عدم آمدیم و ناپاک شدیم،			شادان بدر آمدیم و غمناک شدیم،
	بودیم ز آب دیده در آتش دل،			دادیم بباد عمر و در خاک شدیم.

۳۹۱ – ۱۱۰ بو

	برخیزم و عزم بادهٔ ناب کنم،			رنک رخ خود برنک عنّاب کنم،
	این عقل فضول پیشه را مشتی می			بر روی زنم؛ چنانکه در خواب کنم.

---

1. کم – گر جمله صوابست که او.
2. کم و رز – ای صاحب فتوی ز تو.
3. رز – خوری.
4. کم – ما خون رزان خوریم و تو خون کسان.
5. رز – آن.
6. رز – با رحمت تو.
7. رز – لطف.
8. حقا که.
9. کم – بر.