برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۸۱

---

رباعیات خیام

۳۷۱

 

---

۳۶۴ – ۱۶۰ حج – ۱۹۰ رز – ۱۰۵ بو

	یک یک هنرم بین و گنه ده ده بخش،			هر جرم که رفت حسبة الله بخش،
	از باد هوا[۱] آتش گیتی[۲] مفروز،			ما را بسر خاک رسول الله بخش.

۳۶۵ – ۲۷۷ حج

	می در قدح، انصاف.. که جانیست لطیف،			در کالبد شیشه روانیست لطیف،
	لایق نبود هیچ گران همدم من؛			جز ساغر باده؛ کان گرانیست لطیف.

۳۶۶ – ۲ ئف

	بسیار تحیّرست در دور فلک،			اوهام شدست عاجز از غور فلک،
	چون می نرهد هیچکس از جور فلک؛			فریاد چه سود از حمل و ثور فلک!...

۳۶۷ – ۲۵۶ حج – ۲۲۵ کم – ۱۹۱ رز

	روحی که منزّه است از الایش خاک،[۳]			مهمان تو آمدست از عالم پاک؛
	میده تو ببادهٔ[۴] صبوحی مددش			زان پیش که گوید «انعم الله مساک»

۳۶۸ – ۶۳ حج

	گر گل نبود نصیب ما؛ خارا نیک			ور نور نمیرسد بما؛ نارا نیک.
	گر خرقه و خانقاه شیخی نبود؛			ناقوس کلیسیا و زنّارا نیک.

۳۶۹ – ۱۲۶ حج – ۸۵ کم – ۱۹۲ رز – ۸ مو

	خیام، زمانه از کسی[۵] دارد ننگ؛			کاو در غم ایّام نشیند دلتنگ
	می خور تو ز آبگینه و نالهٔ چنگ[۶]			زان پیش که آبگینه اید بر سنگ.

۳۷۰ – ۱۹۳ رز – ۳ سع

	از جرم حضیض خاک[۷] تا اوج زحل			کردم همه مشکلات گردونرا[۸] حلّ،
	بیرون جستم ز بند هر مکر و حیل؛[۹]			هر بند گشاده شد مگر[۱۰] بند اجل!..

---

1. رز – فنا.
2. بو – کین را.
3. کم و رز – ز الایش خاک.
4. کم – میده بیکی جام.
5. کم – زانکسی.
6. کم – می نوش در ابگینه با ناله چنگ. رز – می خور تو در آبگینگه با ناله چنگ. مو – می خور تو در ابگینه و نالهٔ چنگ.
7. سع – از جرم گل سیاه.
8. سع – کلی را.
9. سع – بکشادم بندهای مشکل بحیل.
10. سع – بجز.