برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۷۹

---

رباعیات خیام

۳۶۹

 

---

۳۵۰ – ۳۳۰ حج

	بر برنه و بر کف آر و بنواز و ببوس–			پس بر فلک و زمانه میدار فسوس–
	آن باز که زلف ساز در چنگل اوست			وان بط که گرفته در شکم چشم خروس.

۳۵۱ – ۱۷۴ کم – ۱۸۱ رز

	مرغی دیدم نشسته بر بارهٔ طوس،			در پیش نهاده کلّهٔ کیکاوس،
	با کلّه همیگفت که «افسوس افسوس...			کو بانگ جرسها و چه شد نالهٔ کوس؟!»

۳۵۲ – ۲۶۸ حج – ۱۰۴ بو

	آن باده که روح ناب[۱] میخوانندش،			معمار[۲] دل خراب میخوانندش،
	رطل دوسه سنگین بمن آرید سبک؛			خیراب چرا شراب میخوانندش؟!

۳۵۳ – ۱۸۲ رز

	از آمده‌ها آب مکن زهرهٔ خویش			وز هر جهتی شور مکن شهرهٔ خویش،
	بردار ز دنیای دنی بهرهٔ خویش			زان پیش که دهر بر کشد دهرهٔ خویش.

۳۵۴ – ۳۱۰ حج

	ایدل، مطلب ز دیگران مرهم خویش،			خود باش بهر درد دلی محرم خویش،
	تنها بنشین و خویشتن خور غم خویش			ور همدمت آرزو کند هم دم خویش.

۳۵۵ – ۱۱۸ حج – ۱۸۳ رز – ۱۰۱ بو

	پندی دهمت؛ اگر بمن داری گوش،			«از بهر خدا جامهٔ تزویر میوش»
	عقبی همه ساعتست و دنیا یکدم[۳]؛			از بهر دمی ملک ابد را مفروش.

۳۵۶ – ۱۳۱ کم – ۱۸۴ رز

	تا چند کنیم عرضهٔ نادانی خویش؟			بگرفت دلم از بی‌سروسامانی[۴] خویش
	زنّار ازین سپس میان[۵] خواهم بست			از شرم گناه و از مسلمانی[۶] خویش.

---

1. بو – زان روح که راح ناب.
2. بو – تیمار.
3. رز – دنیی همه ساعتی و عمر تو دمی. بو – عقبی همه ساعتیست و دنیی یکدم.
4. رز – دل من از پریشانی.
5. رز – زنار مغانه بر میان.
6. رز – از ننگ چه از ننگ مسلمانی.