برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۶۵

---

رباعیات خیام

۳۵۵

 

---

۲۵۴ – ۲۸۸ حج

	عالم اگر از بهر تو می‌آرایند؛			مگرای بران که عارفان نگرایند.
	بسیار همی روند و بسیار آیند،			بربای نصیب خویش؛ کت بربایند.

۲۵۵ – ۹ ئف

	عالم همه اندر تک و اندر پویند			وز بی‌خبری دیده بخون میشوند.
	چون دست بسرّ کار در می نشود؛			از عجز دروغهای خوش میگویند.

۲۵۶ – ۴۶ حج – ۱۲۹ رز – ۷۱ بو

	عشقی که مجازی بود، آبش نبود.			چون آتش نیم مرده تابش نبود.
	عاشق باید که سال و ماه و شب و روز			آرام و قرار و خورد و خوابش نبود.

۲۵۷ – ۲۱۳ حج – ۱۳۱ رز

	عید آمد و کارها نکو خواهد کرد؛			چون روی عروس.
	ساقی می لعل در سبو خواهد کرد؛			چون چشم خروس.
	افسار نماز و پوزه بند روزه،			یکبار دگر،
	عید از سر این خران فرو خواهد کرد؛			افسوس افسوس!..

۲۵۸ – ۳۱۳ حج – ۱۳۲ رز

	فردا که جزای شش جهت خواهد بود،			قدر تو بقدر معرفت خواهد بود.
	در حسن صفت کوش؛ که در عرصهٔ عصر[۱]			حشر تو بصورت[۲] و صفت خواهد بود.

۲۵۹ – ۲۳۹ حج

	فردا که نصیب نیک کیشان بخشند،			قسمی بمن رند و پریشان بخشند؛
	گر نیک بوم مرا از ایشان شمرند			ور بد باشم مرا بدیشان بخشند.

---

1. رز – حشر.
2. رز – بصورت صفت.