برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۶۴

---

۳۵۴

خیام

 

---

۲۴۷ – ۳۷ حج – ۸۳ کم – ۱۲۶ رز – ۶۹ بو

	زنهار.. مرا ز جام می[۱] قوت کنید[۲]			وین چهرۂ کهربا چو یاقوت کنید[۳].
	چون در گذرم؛ بمی بشوئید[۴] مرا			وز چوب رزم تختهٔ تابوت کنید[۵].

۲۴۸ – ۸۸ حج

	ساقی، علم سیاه شب صبح ربود؛			برخیز و می مغانه را درده زود،
	بگشای ز هم دو نرگس خواب آلود،			برخیز که خفتنت بسی خواهد بود.

۲۴۹ – ۷۰ بو

	شاها، فلکت بخسروی تعیین کرد			وز بهر تو اسب پادشاهی زین کرد،
	تا در حرکت سمند زرّین سم تو			بر گل ننهد پای؛ زمین سیمین کرد.

۲۵۰ – ۲۵۵ حج – ۲۲۳ کم – ۱۲۷ رز

	شب نیست که عقل در تحیّر نشود			وز گریه کنار من پر از در نشود،
	پر می نشود کاسهٔ سر از سودا؛			هر کاسه که سرنگون بود[۶] پر نشود.

۲۵۱ – ۱۳۵ حج

	طبعم بنماز و روزه چون مایل شد؛			گفتم که مراد کلّیم حاصل شد.
	افسوس که این وضو بگوزی بشکست			وین روزه به نیم جرعه می باطل شد!...

۲۵۲ – ۱۲۲ حج – ۲۴۰ کم – ۱۲۸ رز

	طبعم[۷] همه با روی چو گل پیوندد،			دستم همه با ساغر مل پیوندد،
	از هر جزوی نصیب خود بستانم[۸]؛			زان پیش که جزوها بکل پیوندد.

۲۵۳ – ۱۵۳ حج

	عاقل غم اندیشه لاشی نخورد،			جز جام لبالب پیاپی نخورد،
	غم در دل و باده در صراحی باشد؛			خاکش بر سر که غم خورد، می نخورد!

---

1. کم – ای همنفسان مرا ز می.
2. رز – کنند.
3. رز – کنند.
4. رز – بشویند.
5. رز – کنند.
6. کم – شود.
7. کم – میلم.
8. کم و رز – بردارم.