برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۶۲

---

۳۵۲

خیام

 

---

۲۳۲ – ۱۰ ئف

	در سیر، فلکها همه یکسان برهند			وین قسمتها بخلق یکسان ندهند.
	کاریست نهاده، رو خرسندی جوی؛			از بهر تو باز کارگاهی ننهند.

۲۳۳ – ۱۹۳ کم – ۱۲۰ رز

	در عالم جان بهوش میباید بود،			در کار جهان خموش می‌باید بود،
	تا چشم و زبان و گوش برجا باشد؛			بی‌چشم و زبان و گوش می‌باید بود.

۲۳۴ – ۱۲۱ رز

	در ملک تو از طاعت من هیچ فزود؟			وز معصیتی که رفت نقصانی بود؟
	بگذار و مگیر؛ زانکه معلومم شد			گیرندهٔ دیری و گذارندهٔ زود.

۲۳۵ – ۶۵ بو

	در میکده جز بمی وضو نتوان کرد			وان نام که زشت شد نکو نتوان کرد.
	خوش باش؛ که این پرده مستوری ما			بدریده چنان شد که رفو نتوان کرد.

۲۳۶ – ۲۱۷ حج

	در وقت اجل چو کارم آماده کنید؛			هم بستر و خاکم از می ساده کنید.
	در خاک لحد چو خشت خواهید نهاد؛			زنهار.. که آب و خاکش از باده کنید.

۲۳۷ – ۳۳۱ حج

	درویش که می خورد بمیری برسد			ور روبهکی خورد بشیری برسد،
	گر پیر خورد جوانی از سر گیرد			ور زانکه جوان خورد به پیری برسد.

۲۳۸ – ۲۱۶ حج

	دست چو منی که جام و ساغر گیرد،			به زانکه کفم دفتر و منبر گیرد.
	تو زاهد خشکی و منم عاشق تر؛			آتش نشنیده‌ام که در تر گیرد.

۲۳۹ – ۲۲۴ حج

	دشمن که مرا همیشه بد می‌بیند،			حقّا، که نه از روی خرد می‌بیند،
	در آینهٔ درون خود می‌نگرد؛			آن صورت مر در یک خود می‌بیند.