برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۶۱

---

رباعیات خیام

۳۵۱

 

---

۲۲۵ – ۱۱۳ رز

	دادم بامید، زندگانی بر باد؛			نابوده ز عمر خویشتن روزی شاد.
	زان میترسم که عمر امانم ندهد؛			چندانکه ز روزگار بستانم داد.

۲۲۶ – ۷۳ حج – ۱۱۴ رز

	در آتش سوزنده اگر اهل بود؛			آن آتش سوزنده برو سهل بود.
	با مردم نااهل مبادت صحبت[۱]؛			کز هرچه بتر صحبت نااهل بود.

۲۲۷ – ۲۴۹ کم – ۱۱۶ رز

	در دل نتوان نشان اندوه[۲] نشاند؛			همواره کتاب خرّمی باید خواند.
	می باید خورد و کام دل باید راند؛			پیداست که چند در جهان باید[۳] ماند.

۲۲۸ – ۳۹ حج – ۷۹ کم – ۱۱۷ رز

	در دهر کسی بگلعذاری نرسید؛			تا بر دلش از زمانه خاری نرسید.
	چون شانه که تا سرش[۴] بصد شاخ نشد؛			دستش بسر زلف نگاری نرسید.

۲۲۹ – ۱۱۸ رز

	در دهر هرآنکه نیم نانی دارد،			یا در خور خویش آشیانی دارد،
	نی خادم کس بود نه مخدوم کسی،			گو شاد بزی که خوش جهانی دارد.

۲۳۰ – ۲۴۳ حج

	در راه تو کوه را بکاهی بخشند،			صد مجرم را به بی‌گناهی بخشند،
	آنروز که خلعت سعادت دوزند،			صد ساله گناه را بآهی بخشند.

۲۳۱ – ۶۵ کم – ۱۱۹ رز – ۶۴ بو

	در سر هوس بتان چون حورم باد،			در دست همیشه[۵] آب انگورم باد،
	گویند «خدا ترا ز می[۶] توبه دهاد»			او خود ندهد، من نکنم؛ دورم باد!..

---

1. رز – میا در صحبت.
2. رز – درخت امید.
3. رز – خواهی.
4. کم و رز – در شانه نگر که تا.
5. کم – در دست هماره، بو – در کف همه ساله.
6. کم – گویند بمن که ایزدت. بو – گویند بمن خدا ترا.