برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۵۴

---

۳۴۴

خیام

 

---

۱۷۵ – ۱۳۶ حج – ۵۲ بو

	از دفتر عمر[۱] پاک میباید شد،			در چنگ اجل هلاک میباید شد،
	ای ساقی خوش‌لقا، تو خوشدل میباش[۲]؛			آبی در ده که خاک میباید شد.

۱۷۶ – ۲۲۸ حج

	از رفته قلم هیچ دگرگون نشود			وز خوردن غم بجز جگر خون نشود.
	گر بو همه عمر خویش خونابه خوری؛			یک قطره از آنکه هست افزون نشود.

۱۷۷ – ۹ سع

	از رنج کشیدن آدمی حر گردد؛			قطره چو کشد حبس صدف در گردد
	گر مال نماند؛ سر بماناد بجای؛			پیمانه چو شد تهی دگر پر گردد

۱۷۸ – ۲۰۷ کم – ۹۳ رز

	از سرّ نهفته‌ات[۳] خبر خواهم کرد			وانرا بدو حرف مختصر خواهم کرد؛
	با عشق تو در خاک فرو خواهم شد،			با مهر تو سر ز خاک برخواهم کرد.

۱۷۹ – ۲۳ کم – ۹۴ رز

	افسوس که سرمایه ز کف بیرون شد			وز دست[۴] اجل بسی جگرها خون شد.
	کس نامد ازان جهان که آرد خبری			ز احوال مسافران بگوید چون شد[۵]؟

۱۸۰ – ۱۲ کم

	افسوس که نامهٔ جوانی طی شد			وان تازه بهار زندگانی طی شد،
	آن مرغ طرب که نام او بود شباب،			افسوس ندانم که کی آمد کی شد؟!.

۱۸۱ – ۸۹ حج

	اکنون که ز خوشدلی بجز نام نماند،			یک همدم پخته جز می خام نماند؛
	دست طرب از ساغر من بازمگیر؛			امروز که در دست بجز جام نماند.

---

1. بو – اندر ره عشق.
2. بو –فارغ منشین.
3. رز – از واقعه‌ای ترا.
4. رز – در دست.
5. رز – کاحوال مسافران عالم چون شد.