برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۵۳

---

رباعیات خیام

۳۴۳

 

---

۱۶۹ – ۲۰۴ حج

	آنها که فلک ریزهٔ دهر آرایند،			آیند و روند و باز پیدا آیند؛
	از دامن آسمان تا جیب زمین			خلق است که تا خدا نمیرد زایند.

۱۷۰ – ۲۹۰ – ۳ کم – ۸۵ رز – ۱ سع

	آنها که[۱] کهن شدند[۲] و آنها که[۳] نوند،			هریک[۴] بمراد خویش لختی بدوند[۵]،
	این شغل جهان[۶] بکس نماند هرگز؛[۷]			رفتند و رویم و دیگر[۸] آیند و روند.

۱۷۱ – ۲۷۲ حج – ۵۵ کم – ۱۸۶ رز

	آنها که[۹] محیط فضل و آداب شدند،			در کشف دقیقه[۱۰] شمع اصحاب شدند،
	ره زین شب تاریک نبردند برون؛			گفتند فسانه‌ای و در خواب شدند.

۱۷۲ – ۶۴ حج – ۹۱ رز – ۵۸ بو

	اجرام که ساکنان این ایوانند،			اسباب تردّد خردمندانند.
	هان.. تا سررشتهٔ خرد گم نکنی			کایشان که[۱۱] مدبّرند سرگردانند.

۱۷۳ – ۱۴۷ حج – ۲۶ کم – ۱۲۰ رز – ۲۶ نز ۵۱ بو

	از آمدنم[۱۲] نبود گردون را سود			وز رفتن من[۱۳] جاه و جلالش[۱۴] نفزود
	وز هیچکسی نیز دو گوشم نشنود			کاوردن و بردن من[۱۵] از بهر چه بود؟!.

۱۷۴ – ۹۲ رز

	از باده بساط زهد خواهد فرسود؛			امروز که دست یافتم بر مقصود.
	فردا اگرم بسوزی ار بنوازی؛			شک نیست که آن کنی که باشد به بود.

---

1. کم و رز – آنانکه.
2. بوند.
3. کم و رز – و آنانکه.
4. سع – هر کس.
5. کم – پی یکدگر یکایک بشوند.
6. کم – وین ملک جهان. سع – این کهنه جهان.
7. کم و رز – جاوید. سع – باقی.
8. کم – باز.
9. کم و رز – آنانکه.
10. کم – علوم.
11. رز – کانان که.
12. کم و رز و نز – زاوردن من.
13. کم و رز و نز – وزبردن من.
14. کم – بعز و جاهش. نز – جاه و جمالش. بو – جمال و جاهش.
15. بو – کاین آمدن و رفتنم.