برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۵۲

---

۳۴۲

خیام

 

---

۱۶۲ – ۳۳ کم – ۹۰ رز – ۵۹ بو

	آن مرد نیم؛ گر اجلم[۱] پیش آید			کان نیمه مرا خوشتر ازین نیم آید.
	جانیست مرا بعاریت داده خدا؛			تسلیم کنم چو وقت تسلیم آید.

۱۶۳ – ۱ کم

	آنها که بحکمت در معنی سفتند،			در ذات خداوند سخنها گفتند؛
	سررشتهٔ اسرار ندانست کسی،			اوّل زنخی زدند و آخر خفتند.

۱۶۴ – ۲۲۰ حج

	آنها که بخاک مرگ سر بازنهند،			تا حشر مگر ز قیل خود بازرهند.
	تا کی گوئی که کس خبر بازنداد؟			چون بیخبرند؛ ازچه خبر بازدهند؟!.

۱۶۵ – ۱۸۰ حج – ۱۶۷ کم – ۸۳ رز

	آنها که[۲] بکار عقل در میکوشند،			هیهات.. که جمله[۳] گاو نر میدوشند.
	آن به که لباس ابلهی درپوشند؛			کامروز بعقل ترّه می‌نفروشند.

۱۶۶ – ۲۹۲ حج

	آنها که بکام دل جهان داشته‌اند،			ناکام جهان بجای بگذاشته‌اند.
	تو پنداری که جاودان خواهی بود؛			پیش از تو هم ایشان چو تو پنداشته‌اند.

۱۶۷ – ۲ کم

	آنها که خلاصهٔ جهان ایشانند،			بر اوج فلک براق فکرت رانند،
	در معرفت ذات تو مانند فلک،			سرگشته و سرنگون و سرگردانند.

۱۶۸ – ۱۷۳ حج – ۱۳۹ کم – ۸۴ رز

	آنها که[۴] زمین زیر قدم فرسودند			واندر طلبش هر دو جهان پیمودند،
	آگاه نمیشوم که[۵] ایشان هرگز[۶]			زین حال[۷] چنانکه هست آگه بودند؟!.

---

1. بو – عدمم.
2. کم و رز – آنانکه.
3. کم – بیهوده بود که.
4. کم و رز – آنانکه.
5. کم و رز – آگاه نیم از آنکه.
6. کم – آنان زین پیش.
7. کم – از کار.