برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۳۸

---

۳۲۸

خیام

 

---

۶۲ – ۲۱۸ کم – ۳۳ رز

	چون چرخ بکام یک خردمند نگشت؛			تو خواه فلک هفت شمر خواهی هشت.
	چون باید مرد و آرزوها همه هشت؛			چه مور خورد بگور و چه گرگ بدشت.

۶۳ – ۹۴ حج

	چون دی و پریر و پار و پیرار گذشت،			شادی و غم و محنت بسیار گذشت،
	امروز بدانچه میرسد خوشدل باش؛			این نیز چنانچه آمد انگار گذشت.

۶۴ – ۲۱۰ کم – ۳۴ رز

	چون کار نه بر مراد ما خواهد رفت؛			اندیشه و جهد ما کجا خواهد رفت؟
	پیوسته نشسته‌ایم در حسرت آنک			دیر آمده‌ایم و زود میباید رفت.

۶۵ – ۲۴۶ حج

	چون میگذرد کار؛ چه آسان و چه سخت،			در یکدمه عاریت؛ چه ادبار و چه بخت.
	چون جای دگر نهادمی باید رخت؛			نزدیک خردمند چه تابوت و چه تخت.

۶۶ – ۱۹۶ حج – ۳۵ رز

	چون نیست حقیقتی[۱] یقین اندر دست؛			نتوان بامید شک همه عمر نشست.
	هان؛ تا ننهیم جام می هیچ ز دست؛[۲]			در بیخبری مرد[۳] چه هشیار و چه مست.

۶۷ – ۶۹ حج – ۳ صا – ۸ مج – ۳۶ رز

	چون هست ز هرچه هست باد اندر دست،[۴]			چون نیست ز هرچه نیست[۵] نقصان و شکست؛
	انگار که هرچه هست در عالم نیست،			پندار که هرچه نیست در عالم هست.

۶۸ – ۳۷ رز

	خاکی که بزیر پای هر حیوانیست،			کفّ صنمی و چهرهٔ جانانیست.
	هر خشت که بر کنگرهٔ ایوانیست،			انگشت وزیر یا سر سلطانیست.

---

1. رز – حقیقت و یقین.
2. رز – از کف دست.
3. رز – او.
4. صا – چون نیست ز هرچه هست باد بدست. رز – چون نیست ز هرچه نیست جز باد بدست.
5. صا و رز – چون هست ز هرچه هست. مج – چون هست بهرچه هست.