برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۳۴

---

۳۲۴

خیام

 

---

۳۴ – ۵۲ حج

	ای می، لب لعل یار میدار بدست؛			زانرو که شگرف داری این کار بدست.
	زان شد ز لب یار قدح برخوردار			کاورد بخون دل لب یار بدست.

۳۵ – ۹ مو

	این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت؛			کس نیست که این گوهر تحقیق بسفت.
	هر کس سیخنی از سر سودا گفتند؛			زان‌روی که هست کس نمیداند گفت.

۳۶ – ۳۴ کم – ۲۱ رز

	این کهنه رباط را که عالم نامست،			آرامگه ابلق صبح و شامست،
	بزمیست که واماندهٔ صد جمشیدست،			گوریست[۱] که تکیه گاه صد بهرامست.

۳۷ – ۵۴ حج – ۲۳۹ کم – ۲۰ رز – ۹ بو

	این کوزه چو من عاشق زاری بودست،			واندر طلب روی[۲] نگاری بودست.
	این[۳] دسته که در[۴] گردن او می‌بینی،			دستیست که در[۵] گردن یاری بودست.

۳۸ – ۶ ئف – ۳۱ نز

	هر کاسهٔ می که بر کف مخموریست،			رخسارهٔ مستی و لب مستوریست.
	هر کوزه که آبخوردهٔ مزدوریست،			از دیدهٔ شاهی و دل دستوریست.[۶]

۳۹ – ۳ ئف

	این مزرعهٔ گل که کنشت من و تست،			روزی دو سه دوزخ و بهشت من و تست،
	آن کوزه که امروز بدان خوردی آب،			یکچند دگر قالب خشت من و تست.

۴۰ – ۲۲ رز – بو

	ای وای بر آن دل که درو سوزی نیست،			سودازدهٔ مهر دلفروزی نیست،
	روزی که تو بی‌عشق بسر خواهی برد،			ضایعتر از آن روز ترا روزی نیست.

---

1. رز – قصریست.
2. کم و رز – در بند سر زلف.
3. رز – وین.
4. کم – بر.
5. کم – بر.
6. این رباعی در نز چنین ضبط شده:

   	«این کوزه که آبخوردهٔ مزدوریست			از دیده شاهیست و دل دستوریست
   	هر کاسهٔ می که در کف مخموریست			از عارض مستی و لب مستوریست».