برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۳۳

---

رباعیات خیام

۳۲۳

 

---

۲۷ – ۲۸۹ حج – ۱۴ بو

	او[۱] را که بر نهال تحقیق نرست؛			زیرا که درین راه کسی نیست درست.[۲]
	هرکس زده‌است دست در کاری[۳] سست؛			امروز چو دی[۴] شناس و فردا چو نخست.

۲۸ – ۱۵ رز

	ای آمده در عالم روحانی تفت،			حیران شده در چهار و پنج و شش و هفت،
	می خور؛ چو ندانی از کجا آمدهٔ،			خوش باش؛ ندانی بکجا خواهی رفت.

۲۹ – ۱۶ رز

	ای بیخبران، شکل مجسّم هیچست			وین طارم نه سپهر ارقم هیچست،
	خوش باش؛ کزین نشیمن کون و فساد			وابستهٔ یکدمیم آنهم هیچست.

۳۰ – ۱۳۹ حج

	ای بیژن غم در چه زندان غمت،			سهراب خرد کشته بایوان غمت،
	بر کین سیاوش جهان کرد خراب			نقدان دلم رستم دستان غمت.

۳۱ – ۱۶۴ کم – ۱۸ رز

	ای چرخ، همه[۵] خرابی از کینهٔ تست،			بیداد گری شیوهٔ[۶] دیرینهٔ تست؛
	وی خاک، اگر سینهٔ تو بشکافند؛			بس گوهر پربها[۷] که در سینهٔ تست.

۳۲ – ۱۹ رز

	ای دل، چو نصیب تو همه خون شدنست؛			احوال تو هر لحظه دگرگون شدنست.
	وی جان، تو بدین بدن چه کار آمدهٔ؛			چون عاقبت کار تو بیرون شدنست.

۳۳ – ۲۵۷ حج – ۱۷ رز

	ایزد که[۸] گل وجود ما می‌آراست،			دانست ز فعل ما چه برخواهد خاست.[۹]
	بی‌حکمش نیست هر گناهی که مراست؛			پس سوختن روز قیامت ز کجاست؟!.

---

1. بو – آنرا.
2. بو – زانست که او نیست درین راه درست.
3. بو – شاخی.
4. بو – خودی.
5. رز – فلک.
6. رز – پیشهٔ.
7. رز – قیمتی.
8. رز – چو.
9. رز – خواست.