برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۳۲

---

۳۲۲

خیام

 

---

۲۰ – ۲۱ حج – ۲۲۶ کم – ۹ رز

	ابر آمد و زار[۱] بر سر سبزه گریست؛			بی باده ارغوان[۲] نمیباید زیست.
	این سبزه که امروز تماشاگه ماست؛			تا سبزهٔ خاک ما تماشاگه کیست..؟!.

۲۱ – ۲۸۵ حج – ۲۰۶ کم – ۱۱ رز

	اسرار جهان، چنانکه در دفتر ماست،			گفتن نتوان که آن وبال سر ماست.
	چون نیست درین مردم نادان[۳] اهلی؛			نتوان گفتن چنانکه در خاطر ماست.

۲۲ – ۱۳ بو

	اکنونکه جهانرا بخوشی دسترسیست،			هر زنده دلی را سوی صحرا هوسیست.
	بر هر شاخی طلوع موسی دستیست،			در هر قفسی خروش عیسی نفسیست.

۲۳ – ۲۴۵ حج

	المنّة للّه که مه روزه برفت،			جوع البقر و عذاب سی‌روزه برفت،
	قندیل شکست و آب ابریق بریخت،			جز آب رخ پیاله و کوزه برفت.

۲۴ – ۲۳ حج – ۵۸ کم – ۱۴ رز – ۱۲ بو

	امروز ترا دسترس فردا نیست؛			اندیشهٔ[۴] فردات بجز سودا نیست.
	ضایع مکن این دم ار دلت شیدا نیست؛[۵]			کاین باقی عمر را بها پیدا نیست.

۲۵ – ۲۲۲ حج – ۱۱ بو

	امروز که موسم جوانیّ منست،			می خواهم از آنکه شادمانیّ منست.
	عیبم مکنید: اگرچه تلخست؛ خوشست،			تلخست از آنکه زندگانیّ منست.

۲۶ – ۵ حج

	اندر همه دشت خاوران سنگی نیست			کش با من و روزگار من جنگی نیست،
	در هیچ زمین و هیچ فرسنگی نیست			کز دست غمت نشسته دلتنگی نیست.

---

1. کم و بو – باز.
2. رز – گلرنگ.
3. کم و بو – دانا.
4. کم و رز و بو – و اندیشه.
5. کم – سودا نیست.