برگه:NadereAyyamRobaiyatKhayyam.pdf/۳۳۱

---

رباعیات خیام

۳۲۱

 

---

۱۳ – ۲۳۳ کم – ۸ رز – ۷ بو

	ما و می و معشوق درین کنج خراب،[۱]			فارغ ز امید رفتن[۲] و بیم و عذاب،
	جان و تن[۳] و جام و جامه در رهن شراب،[۴]			آزاد ز خاک و باد و از آتش و آب.

۱۴ – ۲۱ کم – ۱۲ رز – ۸ بو

	آن به که درین زمانه کم گیری دوست؛			با اهل زمانه صحبت از دور نکوست.
	آنکس که بزندگی[۵] ترا تکیه[۶] بروست،			چون چشم خرد باز کنی؛ دشمنت اوست.

۱۵ – ۱۸۶ حج – ۱۳ رز

	آن قصر که بهرام درو جام گرفت،			روبه[۷] بچه کرد و آهو[۸] آرام گرفت؛
	بهرام که گور میگرفتی همه وقت،[۹]			امروز ببین[۱۰] که گور بهرام گرفت.

۱۶ – ۶ کم

	آنکس که بخوبان لب خندان دادست،			خون جگری بدردمندان دادست.
	گر قسمت ما نداد شادی؛ غم نیست،			شادیم که غم هزار چندان دادست.

۱۷ – ۲۴۷ حج

	آنکس که ز جام و باده برخوردارست،			پیوسته خورد؛ ولیک او هشیارست.
	در بسیارش مضرّت اندک نیست،			در اندک او منفعت بسیارست.

۱۸ – ۱۶۲ حج

	آن کیست که دل نهاد و فارغ بنشست؟			پنداشت که مهلتی و تأخیری هست،
	گو خیمه مزن که میخ میباید کند،			کو رخت منه که بار میباید بست.

۱۹ – ۳۲۸ حج

	آن ماه که گفتی ملک رحمانست،			اکنون تو اگر نگه کنی شیطانست؛
	روئی که چو آتش بزمستان خوش بود،			امروز چو پوستین بتابستانست.

---

1. بو – مائیم و می و مصبطه و تون خراب.
2. بو – رحمت.
3. بو – دل.
4. بو – پر درد شراب، در رز مصراعهای دوم و سوم بدین نحو و تربیت ضبط شده:–

   	«جان و دل و جام و جامه در رهن شراب			فارغ ز امید رحمت و بیم و عذاب».

5. بو – بجملگی.
6. رز – بکلی اعتماد تو.
7. رز – آهو.
8. رز – روبه.
9. رز – عمر.
10. رز – بنگر که چگونه.