بند سوم دوره دوم تقنینیه قانون محاکمات حقوقی
ماده ۷۴۰ - هرگاه مدیون در گاه مدیون در محکمه ابتدائی یا محکمه صلح حاضر نشد رئیس محکمه حکم میدهد که او را بمحکمۂ ابتدائی یا محکمۂ صلح جلب نماید ( موافق جلب در موارد امور جزائی) . و هرگاه مدیون فرار کرد یا پنهان شد اقدام لازم در پیدا کردن مدیون به عمل آمده حكم محكمه وقرار محكمه در جلب او اعلان میشود.
ماده ۷۴۱- بعد از پیدا کردن مدیون مشارالیه را بمحکمه حاضر میکنند و محکمه رسیدگی کرده قرار توقیف او را بواسطه عدم اطاعت حکم محکمه در باب احضار میدهد و مدیون از توقیف خارج نمیشود مگر با ثبات افلاس خود يا بدادن كفيل (ضامن تن).
ماده ۷۴۲ - هرگاه مدیون محکوم علیه افلاس خود را ثابت کرد ولی معلوم شد که افلاس از روی تقصیر هست بمحکمه که صلاحیت رسیدگی دارد جلب وموافق قانون مجازات محکوم خواهد شد.
ماده ۷۴۳- هرگاه مدیون قادر برادای دین باشد ولی امتناع از ادای آن نماید و استیفای دین از مال او ممکن نباشد محکمه بتقاضای داین حکم حبس او را تا زمانی که ادای دین نماید خواهد داد.
ماده ۷۴۴- هرگاه مدیون بعد از دادن کفیل فرار کرد یا پنهان شد کفیل ملزم است به اداء دین او و اگر نداد در حکم خود محکوم علیه است .
ماده ۷۴۵- در مورد ماده ( ۷۴۳ ) که حبس اسباب وصول دین است اشخاص مفصله حبس نمیشوند : (۱) صغار و مجانین و اشخاصی که بیش از هفتاد سال دارند. (۲) زنان حامله یا زنانیکه از وضع حملشان چهل روز نگذشته است . (۳) اولیای اطفال درصورتیکه آنها بواسطه توقیف والدین بیمعاش بمانند. (۴) مریض در صورتیکه طبیب حرکت یا توقیف مریض را مضر بداند.
ماده ۷۴۶- مدیون که توقیف خود را بر خلاف قانون میداند میتواند از مامور
