بند سوم دوره دوم تقنینیه قانون محاكمات حقوقی
ماده ۵۰۵- اگر محکمه ابتدائی در مواردیکه قانوناً مأذون به اصدار حکم قطعی بوده در حکم خود قطعی بودن حکم را قید نمایدو یا قید کند که آن حکم قابل استيناف است استیناف آن حكم قبول نخواهد شد و هر گاه محکمه در مواردیکه مأذون باصدار حکم قطعی نبوده در حکم خود قطعی بودن آنرا قید کرده باشد استيناف آن حكم قبول خواهد شد در مورد اخیر محکمه استیناف اجرای حکم را تعطیل نمیکند تا وقتی که غیر قطعی بودن آن ثابت شود بعد از ثبوت باید معجلا طرفین را احضار و تکلیف حکم را معین نماید.
فصل چهارم
در شرایط و ترتیب رسیدگی استینافی
ماده ۵۰۶- ممکن نیست که در محکمه استیناف ادعای جدیدی نمود یعنی ادعائی غیر از آنکه در محکمه ابتدائی شده است ولی دعاوی مفصله ادعای جدید محسوب میشود :
۱- اگر مستأنف تقاضای تأدیه قیمت مالی را بنماید که در محکمه ابتدائی محکوم به بوده است که طرف فروخته و یا مفقود داشته.
۲- در صورتیکه در مقابل اصل ادعا که راجع بطلب باشد ادعای تقاص یا حساب بشود.
۳- ادعای وجه اجاره و پس افتادن آن و سایر متفرعات از قبیل ضرر و زیان که بعد از صدور حكم ابتدائى به مدعی به اصلی تعلق گرفته.
۴- وقتی که ابراز دلایل جدیدی برای ابطال ادعای اصلی بشود.
مادۀ ۵۰۷- کسی غیر از صاحبان دعوی که در محاکمه ابتدائی بوده اند حق ندارد داخل دعوای استینافی شود.
ماده ۵۰۸- اگر مستأنف دعوای خود را بدون عذر موجه قانونی سه ماه متوالى ترك نماید بنا بخواهش مستأنف عليه محکمه در سقوط دعوای استینافی قراری داده وحكم محكمه ابتدائى به منزله حكم قطعی محسوب میشود.
ماده ۵۰۹- اصول و قواعدیکه در محاکم ابتدائی در خصوص ترتیبات محاکمه و صدور حکم رعایت میشود در محاکم استیناف نیز مرتی خواهد بود مگر در مواردیکه صریحاً تکلیف آنها در این باب کتاب معین است.
ماده ۵۱۰- محکمه استیناف هرگاه دید حکمی که تقاضای استیناف آن شده قابل استیناف نبوده قراری داده عرضحال را رد و حکم محکمهٔ ابتدائی را تأیید میکند و هرگاه
