بند سوم دوره دوم تقنینیه قانون محاكمات حقوقی
ماده ۴۵۷ - هر گاه هیچ کدام از طرفین حاضر نشدند بدون اینکه از محکمه خواهش رسیدگی را در غیاب خودشان کرده باشند رسیدگی بدعوا از نوبت خارج و بدان کار رسیدگی نخواهد شد مگر اینکه یکی از متداعیین رسیدگی بدعوا را بخواهند.
ماده ۴۵۸ - هرگاه مدعی علیه حاضر نشد ولی در جواب کتبی خود از محکمه خواهش نمود که در غیاب او بموجب جوابی که داده است رسیدگی کرده و حکم بدهد این حکم محکمه غیابی محسوب نخواهد شد در این مورد مدعی علیه میتواند از محکمه خواهش کند که سواد حکم محکمه را باقامتگاه واقعی او برساند منوط بنظر محکمه است که حضور مدعی علیه را در این موارد برای دادن توضیحات شفاهی بخواهد یا نه.
ماده ۴۵۹ - مدعی علیه نیز میتواند خواهش کند که محکمه در غیاب اورسیدگی کرده حکم بدهد و چنین حکمی غیابی محسوب نخواهد شد هرگاه حضور مدعی را محکمه برای دادن توضیحات شفاهی لازم بداند میتواند او را احضار کند و اگر مدعی حاضر نشد محکمه رسیدگی را موقوف میدارد.
و یا بخواهش مدعی علیه شروع برسیدگی میکند
ماده ۴۶۰ - در صورتیکه مدعی اقامه دلایلی کند که محتاج به رسیدگی باشد مدعی علیه در موعد مقرر حاضر نشود محکمه بدون اینکه حکم در ماهیت دعوانماید قرار در باب رسیدگی بدلایل میدهد و این قرار محکمه در حکم حضوری محسوب بوده از این جهت قابل اعتراض نخواهد بود.
ماده ۴۶۱ - هرگاه مدعی علیه غایب قبل از اینکه محکمه رأی بدهد حاضر شد محکمه حضور او را پذیرفته توضیحات شفاهی اور امنظور خواهد داشت و حکمی که پس از آن صادر میشود
غیابی محسوب نخواهد شد.
ماده ۴۶۲ - هر گاه در کاری مدعى عليهم متعدد باشند و بعضی حاضر شده برخی حاضر نشوند حكم محكمه بعد از رسیدگی نسبت بسهم آنان که حاضر نشده اند غیابی خواهد بود همین طور است در موارد مدعی های متعدد حکمی که با حضور بعضی از آنان صادر میشود نسبت بغائبین از آنان غیابی محسوب خواهد بود.
مادۀ ۴۶۳ - سواد حکم غیابی به محکوم علیه غایب در اقامتگاهی که انتخاب کرده و به محکمه اطلاع داده است ابلاغ میشود و هر گاه مدعی علیه غایب اقامتگاه خود را اطلاع نداده است در اقامتگاهی که مدعی به محکمه نشان داده است ابلاغ میشود.
مدعی
ماده ۴۶۴ - هر گاه اقامتگاه محکوم علیه غایب را مدعی معین ننماید حکم غیابی اعلان میشود و هرگاه عليه غايب مال غير منقولی دارد سواد حکم بدانجا نیز فرستاده میشود.
ماده ۴۶۵ - محكوم علیه غایب میتواند بر حکم غیابی اعتراض نماید و مدت این اعتراض هشت روز است قبل از انقضاء مدت مزبوره اجرای حکم غیابی جایز نیست مگر در مواردی که محکمه قانوناً حکم اجرای موقت را داده باشد.
