بند سوم دوره دوم تقنینیه قانون محاكمات حقوقی
ماده ۴۰۰- قبول ضمانت راجع به محکمه است که قرار تأمین مدعی به را داده است.
ماده ۴۰۱- مدعی علیه که در عوض خود ضامن میدهد یا باید ضامنها را شخصاً در محکمه حاضر کند و یا ضمانت نامه بخط و مهر و امضای خود آنان که در اداره ثبت اسناد تصدیق شده به کند در هر دو مورد مدعی علیه مکلف است در صورت تقاضای مدعی استطاعت ضامنهای محكمه تقديم خود را در محکمه ثابت کند.
ماده ۴۰۲ - رئیس محکمه بعد از حاضر شدن ضامن یا وصول ضمانت نامه بخط و مهر ضامن روزی را معین میکند که طرفین در جلسه محکمه حاضر شده در باب پذیرفتن ضامن مذاکره نمایند.
ماده ۴۰۳- محکمه از ضامنی که حاضر شده اطلاعات لازمه را در باب عایدات ومحل اقامت و شغل و اوضاع و احوالی که بموجب ماده (۳۹۹) میتواند مانع ضمانت او بشود از او بخواهد.
ماده ۴۰۴- در موردیکه مدعی در روز معین حاضر نشود محکمه میتواند ضمانتی را که برای کلیه مدعی به یا قسمتی از آن کافی است قبول کند.
مادۀ ۴۰۵- ضمانت ضامنی که خودش در محکمه حاضر شده در صورت مجلس قید و بامضای او میرسد و این تصدیق صورت مجلس همان اثر ضمانت نامه را دارد که بخط ومهر و امضای ضامن باشد.
ماده ۴۰۶- هر گاه حکم قطعی محکمه را محکوم علیه مجری نداشت ضامن کامل مکلف است که بعد از ابلاغ ورقه اجرائیه مبلغی را که ضمانت کرده است فوراً بپردازدولی ضامن مقید در صورتی مسئول است که دارائی محکوم علیه کفایت تأدیه محکوم به را ننماید یا محکوم علیه از اداء امتناع نماید.
ماده ۴۰۷- قبل از صدور حکم قطعی مدعی بهیچوجه حق ندارد تأدیه مدعی به را از ضامن بخواهد ولی بعد از صدور حکم مذکور مدعی میتواند توقیف مال ضامن کامل را با ندازه که ضمانت کرده است موقتاً تا وقتیکه محکوم به اداء نشده است بخواهد.
مبحث سوم
در جلب شخص ثالث
ماده ۴۰۸- مدعی علیه در صورتی که خودر امحق به جلب شخص ثالثی به محکمه دانسته
