بند سوم دوره دوم تقنینیه قانون محاكمات حقوقی
محل اقامت موقتی مدعى عليه اقامه دعوا نماید. توقف مختصر مسافر در حین مسافرت که عادتاً وافى بمدت اتمام محاکمه نیست از این قاعده مستثنی است و اقامت موقتی حساب نمیشود.
ماده ۱۵۵ - در مورد اقامت موقتی مدعی علیه میتواند خواهش کند که کار را بمحكمه احاله نمایند که اقامتگاه دائمی او در حوزۀ آن واقع است . در اینصورت محكمه بارضایت مدعی مسئول مدعی علیه را اجابت مینماید . مدعی علیه که نتواند اقامتگاه دائمی خود را در ایران ثابت نماید حق چنین خواهشی را ندارد.
ماده ۱۵۶ - هرگاه مدعی علیه در خارج ایران بوده و در ایران اقامتگاه دائمی او معین نباشد مدعی میتواند اقامه دعوا در محکمه نماید که مدعی علیه در حوزه آن اموال غیر منقوله دارد.
ماده ۱۵۷ - دعاوی حاصله از حق مالکیت و هر حق دیگری نسبت باموال غیر منقوله و همچنین ادعا بر خسارتی که باموال غیر منقوله وارد آمده است در محکمه رسیدگی میشود که اموال غیر منقوله در حوزه آن واقع است.
مادۀ ۱۵۸ - ادعای که راجع است بمدعى عليهم متعدد يا أموال غير منقول متعدد که در حوزه های مختلف ابتدائی اقامت دارند و یا واقعند بانتخاب مدعی در یکی از محاکم مذکوره که صلاحیت دارد اقامه میشود.
ماده ۱۵۹- دعوای متقابل (دعوائی که در جواب ادعای مدعی اقامه میشود و مربوط بان ادعا است در همان محکمه که دعوای اصلی مطرح رسیدگی است اقامه میشود مگر اینکه دعوای متقابل خارج از صلاحیت آن محکمه باشد.
مادۀ ۱۶۰ - هرگاه هنگام رسیدگی بدعوائی دعوی دیگری پیدا شود که از حیث ضمانت مربوط بادعای اولی (اصلی) باشد با دعای ثانوی نیز در همان محکمه اولی رسیدگی
