بند سوم دوره دوم تقنینیه قانون محاكمات حقوقی
ماده ۱۱- دعاوی راجعه باموال غیر منقوله در صلحیه باید اقامه شود که مال غیر منقول در حوزه آن واقع است اگرچه مدعی و مدعی علیه هم در آن حوزه ساکن یا مقیم نباشند.
ماده ۱۲- هر گاه يك ادعا راجع بچند مدعی علیه باشد که در حوزه های صلحیه مختلفه مقیم اند مدعی میتواند یکی از صلحیه های مزبوره را اختیار کرده اقامه دعوی نماید.
ماده ۱۳- در تمام موارد طرفین میتوانند تراضی نموده بهر محکمۀ صلحیه که بخواهند رجوع نمایند. تراضی طرفین در دفتر محکمۀ صلحیه قید شده با مضای طرفین میرسد و در صورتی که متداعيين سواد نداشته باشند این نکته قید میشود.
ماده ۱۴- ادعای متقابل یعنی دعوائی که در جواب دعوای مدعی اقامه میشود و مبتنی بر يك اساس و از يك منشاء ناشی شده يا بكلي مربوط بیکدیگر باشد راجع بهمان محکمه صلحیه است که دعوای اصلی در آنجا اقامه شده است. ولی هر گاه ادعای متقابل نظر بمقدار مدعی به راجع به محاكم صلحيه نباشد حاکم صلح رسیدگی ننموده بطرفین اعلام میکند که بمحكمه ابتدائی حقوق رجوع نمایند.
ماده ۱۵– در موارد اختلافاتی که در باب صلاحیت ما بين محاكم صلحيه حاصل میشود هرگاه طرفین اختلاف در حوزه يك محكمه ابتدائی واقع باشند رفع اختلاف در همان محکمه ابتدائی بعمل می آید و اگر در حوزه های محاکم ابتدائی مختلفه واقع باشند رفع اختلاف راجع بمحکمه ابتدائی است که دعوای مختلف فيه بدواً در حوزه آن اقامه شده. و هرگاه دعوای مختلف فيه در يك تاريخ در حوزه های مختلفه محاکم ابتدائی اقامه شده باشد رفع اختلاف با محکمه استیناف است.
ماده ۱۶- اگر اختلافی در باب صلاحیت ما بین محاكم صلحيه و محاكم ابتدائی حاصل شود رفع آن با آن محکمه استینافی است که طرفین اختلاف در حوزۀ آن واقعند. و هرگاه طرفین اختلاف در حوزه های استینافیه مختلفه واقع باشند رفع اختلاف به عهده آن محکمه استناف است که دعوای مختلف فيه بدوا در حوزۀ آن اقامه شده است. و هر گاه دعوای مختلف فيه در يك تاریخ در حوزههای مختلفه محاکم استینافی اقامه شده باشد رفع اختلاف با دیوان تمیز است.
