برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۹۹۱

— ۳۷۹ —

---

*

	روزی گفتی شبی کنم دلشادت			وز بند غمان خود کنم آزادت
	دیدی که از آنروز چه شبها بگذشت			وز گفتهٔ خود هیچ نیامد یادت؟

*

	صد بار بگفتم بغلامان درت			تا آینه دیگر نگذارند برت
	ترسم که ببینی رخ همچون قمرت			کس باز نیاید دگر اندر نظرت

*

	آن یار که عهد دوستداری بشکست			میرفت و منش گرفته دامان در دست[۱]
	میگفت دگر باره[۲] بخوابم بینی			پنداشت که بعد از آن[۳] مرا خوابی هست

*

	شبها گذرد که دیده نتوانم بست			مردم همه از خواب و من از فکر تو مست
	باشد که بدست خویش خونم ریزی			تا جان بدهم دامن مقصود بدست

*

	هشیار سری بود ز سودای تو مست			خوش آنکه ز روی تو دلش رفت ز دست
	بیتو همه هیچ نیست در ملک وجود			ور هیچ نباشد چو تو هستی همه هست

*

	گر زحمت مردمان این کوی از ماست			یا جرم[۴] ترش بودن آن روی از ماست
	فردا متغیر شود[۵] آن روی چو شیر			ما نیز برون شویم[۶] چون موی از ماست

*

	وه وه که قیامتست این قامت راست			با سرو نباشد این لطافت که تراست

---

1. در دامن دست.
2. که بعد ازین.
3. بعد ازو.
4. یا نیز.
5. در نسخ چاپی: فردا که معنبر شود.
6. رویم.