برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۹۴۰

— ۳۲۸ —

---

۵۸۷ – م

	بقلم راست نیاید صفت مشتاقی			سادتی احترق القلب مِن الاشواق
	نشود دفتر درد دل مجروح تمام			لو اضافوا صحف الدهر الی اوراقی
	آرزوی دل خلقی تو بشیرین سخنی			اثر رحمت حقی تو بنیک اخلاقی
	بیعزیزان چه تمتع بود از عمر عزیز؟			کیف یحلو زمن البین لَدی العشاق؟
	من همان عاشقم ار زانکه تو آن دوست نهٔ			انا اَهواک و ان مِلت عَن المیثاق[۱]
	حیث لا تخلف منظور حبیبی ارنی			چکنم قصه این غصه کنم در باقی[۲]
	بدو چشم تو که گر بیو برندم ببهشت			نکنم میل بحوران و نظر با ساقی
	سعدی از دست غمت چاک زده دامن عمر			بیشتر زین نکند صابری و مشتاقی[۳]

۵۸۸ – م

	عمرم بآخر آمد عشقم هنوز باقی			وز می چنان نه مستم کز عشق روی ساقی
	یا غایةالامانی قلبی لدیک فانی			شخصی کما ترانی من غایة اشتیاقی
	ایدردمند مفتون بر خد و خال موزون			قدر وصالش اکنون دانی که در فراقی
	یا سعد کیف صِرنا فی بَلدَةِ هَجرنا			مِن بَعدما سَهرنا وَ الاَید فی العناق
	بعد از عراق جائی خوش نایدم هوائی			مطرب بزن نوائی زان پردهٔ عراقی
	خان الزمان عهدی حَتی بقیت وحدی			رُدواَ علیّ ودّی بالله یا رِفاقی
	در سرو و مه چگوئی ای مجمع نکوئی؟			تو ماه مشکبوئی تو سرو سیم ساقی
	ان مُتّ فی هَواها دَعنی اُمت فداها			یا عاذِلی نَباها ذَرنی و ما اُلاقی
	چند از حدیث آنان خیزید ای جوانان			تا در هوای جانان بازیم عمر باقی

---

1. انا اهواک املتم و علی المیثاق (؟) (متن قیاساً تصحیح شده)
2. این بیت تصحیح نشد و معنی آن بر ما واضح نگشت.
3. این غزل در نسخ بسیار قدیم نیست.