برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۸۸۸

— ۲۷۶ —

---

حرف ی

۴۹۷ – خ

	خلاف سرو را روزی خرامان سوی بستان[۱] آی			دهان چون غنچه بگشای و چو گلبن[۲] در گلستان آی
	دمادم حوریان از خلد رضوان میفرستند			که ای حوری انسانی[۳] دمی در باغ رضوان آی
	گرت اندیشه میباشد ز بدگویان بیمعنی			چو معنی معجری بربند و چون اندیشه پنهان آی
	دلم گِرد لب لعلت سکندروار میگردد			نگویی کآخر ای مسکین فراز آب حیوان آی
	چو عقرب دشمنان داری و من با تو چو میزانم			برای مصلحت ماها ز عقرب سوی میزان آی
	جهانی عشقبازانند در عهد سر زلفت			رها کن راه بدعهدی و اندر عهد ایشان آی
	خوش‌آمد نیست سعدیرا درین زندان جسمانی			اگر تو یکدلی با او چو او در عالم جان آی[۴]

۴۹۸ – ط

	قیمت گل برود چون تو بگلزار آئی			و آب شیرین چو تو در خنده و گفتار آئی[۵]
	این همه جلوهٔ طاوس و خرامیدن او[۶]			بار دیگر نکند گر تو برفتار آئی
	چند بار آخرت ایدل بنصیحت گفتم			دیده بردوز نباید[۷] که گرفتار آئی
	مه چنین خوب نباشد تو مگر خورشیدی؟			دل چنین سخت نباشد تو مگر خارائی؟
	گر تو صد بار بیائی بسر کشتهٔ عشق			چشم باشد[۸] مترصد که دگربار آئی
	سپر از تیغ تو در روی کشیدن نهیست[۹]			من خصومت نکنم گر تو بپیکار آئی

---

1. میدان.
2. بلبل.
3. رضوانی، روحانی.
4. در بعضی از نسخه‌ها «آ» بجای «آی» ردیف واقع شده.
5. در نسخه‌های چاپی: وآب حیوان بچکد چون تو بگفتار آئی.
6. کبک.
7. مبادا.
8. دارد.
9. سهلست.