برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۸۷۰

---

بند بر پای توقف چکند گر نکندشرط عشقست بلا دیدن و پای افشردن روی در^[۱] خاک در دوست بباید مالیدچون میسر نشود روی بروی آوردن نیم جانی چه بود تا ندهد دوست بدوستکه بصد جان دل جانان نتوان آزردن سهل باشد سخن سخت که خوبان گویندجور شیرین دهنان تلخ نباشد بردن هیچ شک می‌نکنم کاهوی مشکین تتارشرم دارد ز تو مشکین خط آهوگردن روزی اندر سر کار تو کنم جان^[۲] عزیزپیش بالای تو باری چو بباید مردن سعدیا دیده نگهداشتن از صورت خوبنه چنانست که دل دادن و جان پروردن

۴۶۵ – ب

میان باغ حرامست بیتو گردیدنکه خار با تو مرا به که بیتو گل چیدن و گر بجام برم بیتو دست در مجلسحرام صرف بود بیتو باده نوشیدن خم دو زلف تو بر لاله حلقه در^[۳] حلقهبسنگ خاره درآموخت عشق ورزیدن اگر جماعت چین صورت تو بت بینندشوند جمله پشیمان ز بت پرستیدن کساد نرخ شکر در جهان پدید آیددهان چو بازگشائی بوقت خندیدن بجای خشک بمانند سروهای چمنچو قامت تو ببینند در خرامیدن من گدای که باشم که دم زنم ز لبت؟سعادتم چه بود؟ خاک پات بوسیدن بعشق مستی و رسوائیم خوشست از آنکنکو نباشد با عشق زهد ورزیدن نشاط زاهد از انواع طاعتست و ورعصفای عارف از ابروی نیکوان دیدن عنایت تو چو با جان سعدیست چه باکچه غم خورد گه حشر از گناه سنجیدن؟

۴۶۶ – ط

تا کی ایجان اثر وصل تو نتوان دیدن؟که ندارد دل من طاقت هجران دیدن

---

1. بر.
2. عمر.
3. بر.