برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۸۶۰

— ۲۴۸ —

---

	بی مار بسر نمی‌رود گنج			بیخار نمی‌دمد گلستان
	گر در نظرت بسوخت سعدی			مه را چه غم از هلاک کتان؟
	پروانه بکشت[۱] خویشتن را			بر شمع چه لازمست تاوان[۲]؟

۴۴۷ – ط

	برخیز که میرود زمستان			بگشای در سرای بستان
	نارنج و بنفشه بر طبق نه			منقل بگذار در شبستان
	وین پرده بگوی تا بیکبار			زحمت ببرد ز پیش ایوان
	برخیز که باد صبح نوروز			در باغچه میکند گلفشان
	خاموشی بلبلان مشتاق			در موسم گل ندارد امکان
	آواز دهل نهان نماند			در زیر گلیم و عشق پنهان
	بوی گل[۳] بامداد نوروز			و آواز خوش هزاردستان
	بس جامه فروختست و دستار			بس خانه که سوختست و دکان
	ما را سر دوست بر کنارست			آنک سر دشمنان و سندان
	چشمی که بدوست برکند دوست			بر هم ننهد[۴] ز تیرباران
	سعدی چو بمیوه میرسد دست			سهلست جفای بوستانبان

۴۴۸ – ط

	خوشا و خرّما وقت حبیبان			ببوی صبح و بانگ عندلیبان

---

1. بسوخت.
2. این غزل در نسخه‌ها دو بار نوشته شده، در یکجا آغاز آن چنین است:

   	این سخت کمان سست پیمان			سنگین دل شوخ چشم فتان
   	اندیشهٔ دوربین هشیار			در وصف شمایل تو حیران

   و با تکرار ابیات ۲، ۴، ۹، ۱۰، ۱۱، ۱۲، انجام این:

   	او را چه غم از هلاک سعدی؟			مه را چه غم از هلاک کتان؟

3. گل و.
4. نزند.