برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۷۵۲

---

گوهر قیمتی از کام نهنگان آرندهر که او را غم جانست بدریا نرود سعدیا بار کش و یار فراموش مکنمهر وامق بجفا کردن عذرا نرود

۲۶۵– ط

هر که را باغچهٔ هست ببستان نرودهر که مجموع نشستست پریشان نرود آنکه در دامنش آویخته باشد خاریهرگزش^[۱] گوشهٔ خاطر بگلستان نرود سفر قبله درازست و مجاور با دوستروی در قبلهٔ معنی ببیابان نرود گر بیارند کلید همه درهای بهشتجان عاشق بتماشاگه رضوان نرود گر سرت مست کند بوی حقیقت روزیاندرونت بگل و لاله و ریحان نرود هر که دانست که منزلگه معشوق کجاستمدعی باشد اگر بر سر پیکان نرود صفت عاشق صادق بدرستی آنستکه گرش سر برود از سر پیمان نرود بنصیحتگر دل‌شیفته میباید گفتبرو ایخواجه که ایندرد بدرمان نرود بملامت نبرند^[۲] از دل ما صورت عشقنقش بر سنگ نبشتست بطوفان نرود عشق را عقل نمیخواست که بیند لیکنهیچ عیار نباشد که بزندان نرود سعدیا گر همه شب شرح غمش خواهی گفتشب بپایان رود و شرح بپایان نرود

۲۶۶– ط، خ

در من این عیب قدیمست و بدر می‌نرودکه مرا بی می و معشوق بسر می‌نرود صبرم از دوست مفرمای و تعنت بگذارکاین بلائیست که از طبع بشر می‌نرود مرغ مألوف که با خانه خدا اُنس گرفتگر بسنگش بزنی جای دگر می‌نرود عجب از دیدهٔ گریان منت می‌آید؟عجب آنست کزو خون جگر می‌نرود من ازین باز نیایم که گرفتم در پیشاگرم می‌رود از پیش اگر می‌نرود خواستم تا نظری بنگرم و بازآیمگفت ازین کوچه ما راه بدر می‌نرود

---

1. دیگرش.
2. نرود.