برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۶۹۰

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
این برگ هم‌سنجی شده‌است.
— ۸۰ —

۱۴۸– ط، ب

  چو نیست راه برون آمدن ز میدانت ضرورتست چو گوی احتمال چوگانت  
  براستی که نخواهم بریدن از تو امید بدوستی که نخواهم شکست پیمانت  
  گرم هلاک پسندی ورم[۱] بقا بخشی بهر چه حکم کنی نافذست فرمانت  
  اگر تو عید همایون بعهد بازآئی بخیلم ار نکنم خویشتن بقربانت  
  مَهِ دوهفته ندارد فروغ چندانی که آفتاب که میتابد از گریبانت  
  اگر نه سرو که طوبی برآمدی در باغ خجل شدی چو بدیدی قد خرامانت  
  نظر بروی تو صاحبدلی نیندازد که بیدلش نکند چشمهای فتانت  
  غلام همت شنگولیان و رندانم نه زاهدان که نظر میکنند پنهانت  
  بیا و گر همه بد کردهٔ که نیکت باد دعای نیکان از چشم بد نگهبانت  
  بخاکپات که گر سر فدا کند سعدی مقصرست هنوز از ادای احسانت  

۱۴۹– ق، ب

  چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت آه اگر چون کمرم دست رسیدی بمیانت  
  در دلم هیچ نیاید مگر اندیشهٔ وصلت تو نه آنی که دگر کس بنشیند بمکانت  
  گر تو خواهی که یکیرا سخن تلخ بگوئی سخن تلخ نباشد چو بر آید بدهانت  
  نه من انگشت نمایم بهواداری رویت که تو انگشت نمائی و خلایق نگرانت  
  دَرِ اندیشه ببستم قلم وهم شکستم که تو زیباتر از آنی که کنم وصف و بیانت  
  سرو را قامت خوبست و قمر را رخ زیبا تو نه آنی و نه اینی که هم[۲] اینست و هم آنت  
  ای رقیب ار نگشائی دَرِ دلبند برویم اینقدر باز نمائی که دعا گفت فلانت  
  من همه عمر برآنم که دعاگوی تو باشم گر تو خواهی که نباشم تن من برخی جانت  
  سعدیا چاره ثباتست و مدارا و تحمل منکه محتاج تو باشم ببرم بار گرانت  

  1. اگر هلاک پسندی و گر.
  2. اینی وهم.