برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۶۴۶

— ۳۶ —

---

	نیکست[۱] که دیوار بیکبار بیفتاد			تا هیچکس این باغ نگوئی که[۲] ندیدست
	بسیار توقف نکند میوهٔ بر بار			چون عام بدانست که شیرین و رسیدست
	گل نیز در آن هفته دهن باز نمیکرد			و امروز نسیم سحرش پرده دریدست
	در دجله که مرغابی از اندیشه نرفتی			کشتی رود اکنون که تتر[۳] جسر بریدست
	رفت آن که فقاع از تو گشایند دگربار			ما را بس ازین کوزه که بیگانه مکیدست
	سعدی در بستان هوای دگری زن			وین کشته[۴] رها کن که در او گله چریدست[۵]

۶۳– ط

	از هر چه میرود سخن دوست خوشترست			پیغام آشنا نفس روح‌پرورست
	هرگز وجود حاضرِ غایب شنیدهٔ؟			من در میان جمع و دلم جای دیگرست
	شاهد که در میان نبود شمع گو بمیر[۶]			چون[۷] هست اگر چراغ نباشد منورست
	ابنای روزگار بصحرا روند و باغ			صحرا و باغ زنده‌دلان کوی دلبرست
	جان میروم که در قدم اندازمش ز شوق			درمانده‌ام هنوز که نزلی[۸] محقرست
	کاش آن بخشم رفتهٔ ما آشتی‌کنان			باز آمدی که دیدهٔ مشتاق بر درست
	جانا دلم چو عود بر آتش بسوختی			وین دم که میزنم ز غمت دود مجمرست
	شبهای[۹] بیتوام شب گورست در خیال			ور بیتو بامداد کنم روز محشرست
	گیسوت عنبرینهٔ گردن تمام بود			معشوق خوبروی چه محتاج زیورست؟
	سعدی خیال بیهده بستی امید وصل			هجرت بکشت و وصل هنوزت مصورست
	زنهار ازین امید درازت که در دلست			هیهات ازین خیال محالت که در سرست

---

1. شکرست.
2. نگوید که، تا بیش نگوئی که کس این باغ.
3. متن مطابقست با نسخ قدیم، و این کلمه را کتاب بعد نفهمیده «سر» خوانده و نوشته‌اند.
4. کشت.
5. بجای مقطع غزل در یک نسخه این بیت است:

   	سعدی اگر آن میوه بتاراج ببردند			صد جای دگر میوهٔ شیرین رسیدست

6. شاهد که در میانه بود شمع گو مباش
7. ور.
8. برگی.
9. شبها که.