این برگ همسنجی شدهاست.
در عالم تربیت
— ۱۹۹ —
| کسی گفتش این عابدی پارساست | که هرگز خطائی ز دستش نخاست | |||||
| رود روز و شب در بیابان و کوه | ز صحبت گریزان، ز مردم ستوه | |||||
| ربودست خاطر فریبی دلش | فرو رفته پای نظر در گلش | |||||
| چو آید ز خلقش ملامت بگوش | بگرید که چند از ملامت؟ خموش | |||||
| مگوی ار بنالم که معذور نیست | که فریادم از علتی دور نیست | |||||
| نه این نقش دل میرباید ز دست | دل آن میرباید که این نقش بست | |||||
| شنید این سخن مرد کار آزمای | کهن سال پروردهٔ پخته رای | |||||
| بگفت ارچه صیت نکوئی رود | نه با هر کسی هرچه گوئی رود | |||||
| نگارنده را خود همین نقش بود | که شوریده را دل بیغما ربود؟ | |||||
| چرا طفل یکروزه هوشش نبرد؟ | که در صنع دیدن چه بالغ چه خرد | |||||
| محقق همان بیند اندر ابل | که در خوبرویان چین و چگل | |||||
| نقابیست هر سطر من زین کتیب | فرو هشته بر عارضی دل فریب | |||||
| معانیست در زیر حرف سیاه | چو در پرده معشوق و در میغ ماه | |||||
| در اوراق[۱] سعدی نگنجد ملال | که دارد پس پرده چندین جمال | |||||
| مرا کاین سخنهاست مجلس فروز | جو آتش درو روشنائی و سوز | |||||
| برنجم ز خصمان اگر برطپند | کزین آتش پارسی در تبند | |||||
***
| اگر در جهان از جهان رستهایست | در از خلق بر خویشتن بستهایست | |||||
- ↑ اوقات.
