برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۵۱۵

در قناعت

— ۱۷۵ —

---

	و گر خردهٔ زر ز دندان گاز			بیفتد، بشمعش بجویند باز
	بدر میکنند آبگینه ز سنگ			کجا ماند آیینه در زیر زنگ؟
	پسندیده و نغز باید خصال[۱]			که گاه آید و گه رود جاه و مال

حکایت

	شنیدم ز پیران شیرین سخن			که بود اندرین شهر پیری کهن
	بسی دیده شاهان و دوران[۲] و امر			سرآورده عمری ز تاریخ[۳] عمر
	درخت کهن میوهٔ تازه داشت			که شهر از نکوئی پرآوازه داشت
	عجب در[۴] زنخدان آن دلفریب			که هرگز نبودست بر سرو سیب
	ز شوخی و مردم خراشیدنش			فرج دید در سر تراشیدنش
	بموسی کهن عمر کوته امید			سرش کرد چون دست موسی سپید
	ز سر تیزی آن آهنین دل که بود			بعیب پریرخ زبان برگشود[۵]
	بموئی که کرد از نکوئیش کم			نهادند حالی سرش در شکم
	چو چنگ از خجالت سر خوبروی			نگونسار و در پیشش افتاد موی
	یکی را که خاطر در او رفته بود			چو چشمان دلبندش آشفته بود
	کسی گفت جور آزمودی و درد			دگر گرد سودای باطل مگرد
	ز مهرش بگردان چو پروانه پشت			که مقراض شمع جمالش بکشت
	برآمد خروش از هوادار چست			که تردامنان را بود عهد سست
	پسر خوش منش باید و خوبروی			پدر گو بجهلش بینداز موی

---

1. هنر باید و فضل و دین و کمال.
2. شاهان دوران.
3. بتاریخ.
4. از.

5. 	ز سر تیزی از آهن سنگزاد			بعیت پریرخ زبان در نهاد