برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۴۳۵

---

چو چشمار و آنگه خورند از تو سیرکه از بام پنجه گز افتی بزیر بخیل توانگر بدینار و سیمطلسمیست بالای گنجی مقیم از آن سالها می‌بماند زرشکه گردد طلسمی چنین بر سرش بسنگ اجل ناگهش^[۱] بشکنندبآسودگی گنج قسمت کنند پس از بردن و گرد کردن چو موربخور پیش از آن کت خورد کرم گور سخنهای سعدی مثالست و پندبکار آیدت گر شوی کار بند دریغست ازین^[۲] روی برتافتنکزین روی دولت توان یافتن

حکایت

جوانی بدانگی کرم کرده بودتمنای پیری بر آورده بود بجرمی گرفت آسمان ناگهشفرستاد سلطان بکشتن گهش تگاپوی ترکان و غوغای^[۳] عامتماشا کنان بر در و کوی و بام چو دید اندر آشوب درویش پیرجوانرا بدست خلایق اسیر دلش بر جوانمرد مسکین بخستکه باری دل آورده بودش بدست برآورد زاری که سلطان بمردجهان ماند و خوی پسندیده برد بهم بر همیسود دست دریغشنیدند ترکان آهخته تیغ بفریاد از ایشان برآمد خروشتپانچه زنان بر سر و روی و دوش پیاده بسر تا در بارگاهدویدند و بر تخت دیدند شاه جوان از میان رفت و بردند پیربگردن بر تخت سلطان اسیر بهولش بپرسید و هیبت نمودکه مرگ منت خواستن بر چه بود؟

---

1. ناگهان.
2. او.
3. غوغا و.