برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۴۳۵

در احسان

— ۹۵ —

---

	چو چشمار و آنگه خورند از تو سیر			که از بام پنجه گز افتی بزیر
	بخیل توانگر بدینار و سیم			طلسمیست بالای گنجی مقیم
	از آن سالها می‌بماند زرش			که گردد طلسمی چنین بر سرش
	بسنگ اجل ناگهش[۱] بشکنند			بآسودگی گنج قسمت کنند
	پس از بردن و گرد کردن چو مور			بخور پیش از آن کت خورد کرم گور
	سخنهای سعدی مثالست و پند			بکار آیدت گر شوی کار بند
	دریغست ازین[۲] روی برتافتن			کزین روی دولت توان یافتن

حکایت

	جوانی بدانگی کرم کرده بود			تمنای پیری بر آورده بود
	بجرمی گرفت آسمان ناگهش			فرستاد سلطان بکشتن گهش
	تگاپوی ترکان و غوغای[۳] عام			تماشا کنان بر در و کوی و بام
	چو دید اندر آشوب درویش پیر			جوانرا بدست خلایق اسیر
	دلش بر جوانمرد مسکین بخست			که باری دل آورده بودش بدست
	برآورد زاری که سلطان بمرد			جهان ماند و خوی پسندیده برد
	بهم بر همیسود دست دریغ			شنیدند ترکان آهخته تیغ
	بفریاد از ایشان برآمد خروش			تپانچه زنان بر سر و روی و دوش
	پیاده بسر تا در بارگاه			دویدند و بر تخت دیدند شاه
	جوان از میان رفت و بردند پیر			بگردن بر تخت سلطان اسیر
	بهولش بپرسید و هیبت نمود			که مرگ منت خواستن بر چه بود؟

---

1. ناگهان.
2. او.
3. غوغا و.