برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۴۲۹

در احسان

— ۸۹ —

---

	فرستاد لشکر بشیر نذیر[۱]			گرفتند از ایشان گروهی اسیر
	بفرمود کشتن بشمشیر کین			که ناپاک بودند و ناپاکدین
	زنی گفت من دختر حاتمم			بخواهید ازین نامور حاکمم
	کرم کن بجای من ای محترم			که مولای من بود از اهل کرم
	بفرمان پیغمبر نیکرای			گشادند زنجیرش از دست و پای
	در آن قوم باقی نهادند تیغ			که رانند سیلاب خون بیدریغ
	بزاری بشمشیر زن گفت زن			مرا نیز با جمله گردن بزن
	مروت نبینم رهائی ز بند			بتنها و، یارانم اندر[۲] کمند
	همی گفت و گریان بر احوال[۳] طی			بسمع رسول آمد آواز وی
	ببخشود آن قوم و دیگر عطا			که هرگز نکرد اصل و گوهر خطا

حکایت

	ز بنگاه حاتم یکی پیر مرد			طلب ده درم سنگ فانید کرد
	ز راوی چنان یاد دارم خبر			که پیشش فرستاد تنگی شکر
	زن از خیمه گفت این چه تدبیر بود؟			همان ده درم حاجت پیر بود
	شنید این سخن نامبردار طی			بخندید و گفت ای دلارام حی
	گر او در خور حاجت خویش خواست			جوانمردی آل حاتم کجاست؟

***

	چو حاتم بآزاد مردی دگر			ز دوران گیتی نیامد[۴] مگر

---

1. بشیر و نذیر.
2. یاران من در.
3. بر اخوان.
4. نیامد بگیتی.