برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۴۲۸

---

بخندید برنا که حاتم منمسر اینک جدا کن بتیغ از تنم نباید که چون صبح گردد سفیدگزندت رسد یا شوی ناامید چو حاتم بآزادگی سر نهادجوانرا برآمد خروش از نهاد بخاک اندر افتاد و بر پای جستگهش خاک بوسید و گه پای و دست بینداخت شمشیر و ترکش نهادچو بیچارگان دست بر کش نهاد که من گر گلی بر وجودت زنمبنزدیک مردان نه مردم زنم دو چشمش ببوسید و در بر گرفتوز آنجا طریق یمن بر گرفت ملک در میان دو ابروی مردبدانست حالی که کاری نکرد بگفتا بیا تا چه داری خبر؟چرا سر نبستی بفتراک بر؟ مگر بر تو نام‌آوری حمله کردنیاوردی از ضعف تاب نبرد؟ جوانمرد شاطر زمین بوسه دادملک را ثنا گفت و تمکین نهاد که دریافتم حاتم نامجویهنرمند و خوش منظر و خوبروی^[۱] جوانمرد و صاحب خرد دیدمشبمردانگی فوق خود دیدمش مرا بار لطفش دو تا کرد پشتبشمشیر احسان و فضلم بکشت بگفت آنچه دید از کرمهای ویشهنشه ثنا گفت بر آل طی فرستاده را داد مهری درمکه مهر است بر نام حاتم کرم مرو را سزد گر گواهی دهندکه معنی و آوازه‌اش همرهند

حکایت

شنیدم که طی در زمان رسولنکردند منشور ایمان^[۲] قبول

---

1. در بعضی از نسخه‌ها به جای این بیت چنین است:
   بدو گفت کای شاه با داد و هوشازین در سخنهای حاتم نیوش
2. سید.