برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۳۴۹

دیباچه

— ۹ —

---

	از آن پیش حق پایگاهش قویست			که دست ضعیفان بجاهش قویست
	چنان سایه گسترده بر عالمی			که زالی نیندیشد از رستمی
	همه وقت مردم ز جور زمان			بنالند و از گردش آسمان
	در ایّام عدل تو ای شهریار			ندارد شکایت کس از روزگار
	بعهد تو می‌بینم آرامِ خلق			پس از تو ندانم سرانجام خلق
	هم از بخت فرخنده فرجام تست			که تاریخ سعدی در ایّام تست
	که تا بر فلک ماه و خورشید هست			درین دفترت ذکر جاوید هست
	ملوک ار نکو نامی اندوختند			ز پیشینگان سیرت آموختند
	تو در سیرت پادشاهیّ خویش			سبق بردی از پادشاهان پیش
	سکندر بدیوار رویین و سنگ			بکرد از جهان راه یأجوج تنگ
	ترا سدّ یأجوج کفر از زرست			نه رویین[۱] چو دیوار اسکندرست
	زبان آوری کاندرین امن و داد			سپاست نگوید زبانش مباد
	زهی بحر بخشایش و کان جود			که مستظهرند از وجودت وجود
	برون بینم اوصاف شاه از حساب			نگنجد درین تنگ میدان کتاب
	گر آنجمله را سعدی انشا کند			مگر دفتری دیگر املا کند
	فرو ماندم از شکر چندین کرم			همان به که دست دُعا گسترم
	جهانت بکام و فلک یار باد			جهان آفرینت نگهدار باد
	بلند اخترت عالم افروخته			زوال اختر دشمنت سوخته
	غم از گردش روزگارت مباد			وز اندیشه بر دل غبارت مباد
	که بر خاطر پادشاهان غمی			پریشان کند خاطر عالمی

---

1. سنگین.