برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۹۰

باب دوّم

— ۷۶ —

---

اندر^[۱] برای تو مقامی بسازم که فراغ عبادت ازین به دست دهد و دیگرانهم ببرکت انفاس شما مستفید گردند و بصلاح^[۲] اعمال شما اقتدا کنند زاهد را این سخن قبول نیامد و روی برتافت یکی از وزیران گفتش پاس خاطر ملک را روا باشد که چند روزی بشهر اندر آئی و کیفیت مکان^[۳] معلوم کنی پس اگر صفای وقت عزیزان را از صحبت اغیار کدورتی باشد اختیار باقیست آورده‌اند که عابد بشهر اندر آمد و بستان سرای خاص ملک را بدو پرداختند مقامی دلگشای روان آسای

	گل سرخش چو عارض خوبان			سنبلش همچو زلف محبوبان
	همچنان از نهیب برد عجوز			شیر[۴] ناخورده طفل دایه هنوز

	وَ اَفانین عَلیها جُلنار			عُلقت بِالشجر الاَخضر نار

ملک در حال کنیزکی خوبروی پیش^[۵] فرستاد

	ازین مه پاره ای عابد فریبی			ملایک صورتی طاوس زیبی
	که بعد از دیدنش صورت نبندد			وجود پارسایانرا شکیبی

همچنین در عقبش غلامی بدیع الجمال لطیف الاعتدال^[۶]

	هلک الناسُ حَوله عطشاً			وَ هوَ ساق یَری وَلا یَسقی
	دیده از دیدنش نگشتی سیر			همچنان کز فرات مستسقی

عابد طعامهای^[۷] لذیذ خوردن گرفت و کسوتهای لطیف پوشیدن و از فواکه و مشموم و حلاوات^[۸] تمتع یافتن و در جمال غلام و کنیزک نظر کردن و خردمندان گفته‌اند زلف خوبان زنجیر پای عقلست و دام مرغ زیرک

---

1. از.
2. صالح.
3. حال.
4. سیر.
5. پیشش.
6. در بعضی از نسخ افزوده شده: که زور دست جمال او پنجه تقوی شکسته و دست قوت صاحبدلان بر کتف بسته.
7. از طعمه‌های.
8. حلاوت.