برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۲۷۰

— ۲۲۰ —

---

---

	کرم بجای فروماندگان چو نتوانی			مروتست نه چندانکه خود فرومانی

---

	ز خیرت خیر پیش آید بکن چندانکه بتوانی			مکافات بدی کردن نمیگویم تو خود دانی

---

	اگر بریان کند بهرام گوری			نه چون پای ملخ باشد ز موری

---

	نداند آنکه درآورد دوستان از پای			که بی‌خلاف بجنبند دشمنان از جای

---

	این[۱] باد و بروت و نخوت اندر بینی			آنروز که از عمل بیفتی بینی

---

	آن کوی که طاقت جوابش داری			گندم نبری بخانه چون جو کاری

---

	مردی نه بقوتست و شمشیرزنی			آنست که جوری که توانی نکنی

---

	بپارسائی و رندی و فسق[۲] و مستوری			چو اختیار بدست تو نیست معذوری

---

	چو نفس آرام میگیرد چه در قصری چه در غاری			چو خواب آمد چه بر تختی چه در پایان[۳] دیواری

---

	شمع کز حد بدر بیفروزی			بیم باشد که خانمان سوزی

---

	تو با این لطف و دلبندی چرا با ما نپیوندی			نقاب از بهر آن باشد که روی زشت بربندی

---

	نقاب از بهر آن باشد که بربندند روی زشت			تو زیبائی بنام ایزد چرا باید که بربندی

---

	از دست کسی بستده هر روز عطائی			معذور بدارندش یک روز جفائی

---

1. ای.
2. فحش.
3. بالای.