برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۲۴۵

رباعیات

در اخلاق و موعظه

	آن کیست که دل نهاد و فارغ بنشست			پنداشت که مهلتی و تأخیری هست
	گو میخ مزن که خیمه می‌باید کند			گو رخت منه که بار می‌باید بست

---

	تدبیر صواب از دل خوش باید جست			سرمایهٔ عافیت کفافست نخست
	شمشیر قوی نیاید از بازوی سست			یعنی ز دل شکسته تدبیر درست

---

	آنکس که خطای خویش بیند که رواست			تقریر مکن صواب نزدش که خطاست
	آن روی نمایدش که در طینت اوست			آئینه کج جمال ننماید راست

---

	گر در همه شهر یک سر نیشترست			در پای کسی رود که درویش ترست
	با این همه راستی که میزان دارد			میلش طرفی بود که آن بیشترست[۱]

---

	گر خود ز عبادت استخوانی در پوست			زشتست اگر اعتقاد بندی که نکوست
	گر بر سر پیکان برود طالب دوست			حقا که هنوز منت دوست بروست

---

	تا یکسر موئی از تو هستی باقیست			اندیشهٔ کار بت‌پرستی باقیست
	گفتی بت پندار شکستم رستم			آن بت که ز پندار شکستی باقیست

---

	بالای قضای رفته فرمانی نیست			چون درد اجل گرفت درمانی نیست
	امروز که عهد تست نیکوئی کن			کاین ده همه وقت از آن دهقانی نیست

---

1. در نسخ چاپی «میل از طرفی کند که زر بیشتر است» و غلطی است آشکار.