برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۲۴۲

— ۱۹۲ —

---

---

	دوش در سلک صحبتی بودم[۱]			گوش و چشمم بمطرب و ساقی
	پایمال معاشرت کردم			هرچه سالوس بود و زراقی
	گفتم ای دل قرار گیر اکنون			که همین بود حدّ مشتاقی
	دیگر از بامداد می‌بینم			طلب نفس همچنان باقی

---

	ز لوح روی کودک بر توان خواند			که بد یا نیک باشد در بزرگی
	سرشت نیک و بد پنهان نماند			توان دانست ریحان از دو برگی

---

	بس دست دعا بر آسمان بود			تا پای برآمدت بسنگی
	ای گرگ نگفتمت که روزی			ناگه بسر افتدت پلنگی

---

	حاجت خلق از در خدای برآید			مرد خدائی[۲] چکار بر دَرِ والی؟
	راغب دنیا مشو که هیچ نیرزد			هر دو جهان پیش چشم همت عالی

---

	نظر کردم بچشم رای و تدبیر			ندیدم به ز خاموشی خصالی
	نگویم لب ببند و دیده بر دوز			ولیکن هر مقامی را مقالی
	زمانی درس علم و بحث تنزیل			که باشد نفس انسان را کمالی[۳]
	زمانی شعر و شطرنج و حکایت			که خاطر را بود دفع ملالی
	خدایست آنکه ذات بی‌نظیرش			نگردد هرگز از حالی بحالی

---

	بی‌هنر را دیدن صاحبهنر			نیش بر جان میزند چون کژدمی
	هرکه نامردم بود عذرش بنه			گر بچشمش درنیاید مردمی

---

1. در قدیمترین نسخه: دیدم.
2. در نسخه‌های چاپی: خدارا.
3. در بعضی از نسخه‌ها:

   	زمانی بحث علم و درس تنزیل			که باشد امر حق را امتثالی

   .