برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۲۲۱

— ۱۷۱ —

---

***

	هیچ فرصت و رای آن مطلب			که کسی مرگ دشمنان بیند
	تا نمیرد یکی بناکامی			دیگری دوستکام[۱] ننشیند
	تو هم ایمن مباش و غره مشو			که فلک هیچ دوست نگزیند
	شادکامی مکن که دشمن مرد			مرغ دانه یکان یکان چیند

***

	الحق امنای مال ایتام			همچون تو حلال‌زاده بایند
	هرگز زن و مرد و کفر و اسلام[۲]			نفس از تو خبیث‌تر نزایند
	اطفال عزیز نازپرورد			از دست تو دست بر خدایند
	طفلان ترا پدر بمیراد			تا جور وصی بیازمایند

***

	ناکسانرا فراستیست عظیم			گرچه تاریک طبع و بدخویند
	چون دو کس مشورت برند بهم			گویند این عیب من همیگویند

***

	امیر ما عسل از دست خلق می نخورد			که زهر در قدح انگبین تواند بود
	عجب که در عسل از زهر میکند پرهیز			حذر نمیکند از تیر آه زهرآلود

***

	چه گنجها بنهادند و دیگری برداشت			چه رنجها بکشیدند و دیگری آسود
	بتازیانهٔ مرگ از سرش بدر کردند			که سلطنت بسر تازیانه میفرمود
	نفس که نفس برو تکیه میکند بادست			بوقت مرگ بداند که باد می‌پیمود

---

1. شادکام، شادمانه.
2. زن و مرد کفر و اسلام. و متن با نسخ قدیم مطابقست.